الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣ - ٣- ١- ١ ايمانِ راستين

بدين‌سان، انسان در سير تكاملى خود، به نقطه‌اى از كمالات نفسانى مى‌رسد كه سختى‌هاى زندگى، نه تنها موجب نگرانى و اندوه او نمى‌شوند، بلكه خرسندى او را در پى‌خواهد داشت؛ زيرا باور دارد كه سختى‌هاى زندگى، او را به كمال مطلق نزديك مى‌كنند، و هر چه بر ايمانِ انسان به خداى‌يگانه افزوده شود، نگرانى‌هاى او كاهش مى‌يابد و حوادث تلخ زندگى بر او گواراتر مى‌گردد تا آن جا كه به زبان حال و قال مى‌گويد:

در روايتى آمده است كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:

لَو يَعلَمُ النَّاسُ ما فى فَضلِ مَعرِفَةِ اللَّهِ ما مَدّوا أَعيُنَهُم إِلى‌ ما مَتَّعَ اللَّهُ بِهِ الأَعداءَ مِن زَهرَةِ الحَياةِ الدُّنيا ونَعيمِها، وكانَت دُنياهُم أَقَلَّ عِندَهُم مِمّا يَطَؤونَهُ بِأَرجُلِهِم، ولَنَعِموا بِمَعرِفَةِ اللَّهِ- جَلَّ وعَزَّ-، وتَلَذَّذوا بِها تَلَذُّذَ مَن لَم يَزَل فى رَوضاتِ الجِنانِ مَعَ أَولِياءِ اللَّهِ.

إِنَّ مَعرِفَةَ اللَّهِ آنِسٌ مِن كُلِّ وَحشَةٍ، وصاحِبٌ مِن كُلِّ وَحدَةٍ، ونورٌ مِن كُلِّ ظُلمَةٍ، وقُوَّةٌ مِن كُلِّ ضَعفٍ، وشِفاءٌ مِن كُلِّ سُقمٍ.[٢٣٥]

اگر مردم مى‌دانستند كه معرفت خدا چه فضيلتى دارد، به آنچه خدا از شكوفه زندگى دنيا و نعمت آن در اختيار دشمنان نهاده بود، چشم نمى‌دوختند و دنياى آنان، نزدشان از آنچه بر آن پا مى‌نهند، كمتر مى‌نمود و بى‌گمان، از معرفت خداى جليل و عزيز، بهره‌مند مى‌شدند و چونان كسى كه همواره در باغ‌هاى بهشت با اولياى خداست، از آن، لذّت مى‌بردند.

بى‌گمان، معرفت خدا، مونس هر هراس، همراه هر تنهايى، نور هر تاريكى، نيروى هر ناتوانى و شفاى هر بيمارى است.

[٢٣٥]. ر. ك: ص ٣٠٤ ح ٣٩٩.