الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧ - پيش گفتار

پيش‌گفتار

اضطراب و نگرانى، مهم‌ترين مشكل انسان عصر حاضر است‌[١] و به همين خاطر، از دوران كنونى، به «عصر اضطراب» ياد مى‌شود.[٢] فرد مضطرب، با «احساس رنج‌آورى» دست و پنجه نرم مى‌كند كه به يك موقعيت ضربه‌آميز كنونى يا به انتظار خطرى از ناحيه چيزى نامعيّن، وابسته است. در چنين وضعيتى، فرد مضطرب، احساس ناايمنى يا تهديد مى‌كند كه منبع آن به روشنى قابل درك نيست.[٣] اضطراب، شامل احساس عدم اطمينان، درماندگى و برانگيختگى فيزيولوژيك مى‌گردد.

شخصى كه مضطرب است، از عصبى بودن و تنش و بى‌قرارى و تحريك‌پذيرى شكايت مى‌كند و اغلب در به خواب رفتن، مشكل دارد. شخص مضطرب، به آسانى خسته مى‌شود، و حالاتى چون: دل‌آشوبى، سردرد، تنش عضلانى و اشكال در تمركز فكر دارد.[٤]

بررسى‌ها نشان مى‌دهند كه بيش از يك سوم بزرگ‌سالان، دچار ناراحتى‌هاى‌

[١]. اضطراب و نگرانى از آينده و حساس بودن نسبت به آن، به منزله بخشى از زندگى انسان، در همه افرادسالم، بايد در حد اعتدال وجود داشته باشد. اين اضطراب، سازنده و مفيد است و باعث مى‌شود تا انسان براى موفقيّت و كاميابى به حركت درآيد و موانع آن را از سر راه بردارد و از خطر بگريزد. مشكل از جايى شروع مى‌شود كه اين حالت، از حدّ اعتدال خارج شود و جنبه افراطى و مُزمن پيدا كند و فرد را به درماندگى و شكست بكشاند( ر. ك: آسيب‌شناسى روانى: ص ٦١).

[٢]. درآمدى بر روان‌شناسى دين: ص ١٥١.

[٣]. آسيب‌شناسى روانى: ص ٦١.

[٤]. روان‌شناسى مرضى: ص ٣٥٩.