٥٧١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ مؤمنى نيست كه گروهى را شاد كند جز اين كه خداوند از آن شادى، فرشته‌اى را مى‌آفريند كه خداى متعال را عبادت كند و او را به يگانگى بشناسد و به عظمت ياد كند. پس هنگامى كه مؤمن در قبر قرار گيرد، شادمانى‌اى كه آن را به ديگرى وارد كرده بود، نزد او مى‌آيد و مى‌گويد: مرا نمى‌شناسى؟ مى‌گويد: تو كيستى؟ مى‌گويد: من آن شادمانى‌ام كه آن را به ديگرى وارد كرده بودى. من امروز مونس تنهايى تو مى‌شوم و حجّتِ [مورد نياز] تو را به تو تلقين مى‌كنم و با سخن استوار، تو را پايدار مى‌سازم و همراه تو در جايگاه‌هاى قيامتْ حضور مى‌يابم و نزد پروردگات تو را شفاعت مى‌كنم و جايگاه بهشتى‌ات را به تو نشان مى‌دهم.

٥٧٢. امام زين العابدين عليه السلام: هر كس از برادرش غمى را برطرف كند، خداوند، غم‌هاى روز رستاخيز را- هر اندازه كه باشد- از وى برطرف مى‌سازد.

٥٧٣. امام صادق عليه السلام: هر گاه مؤمن از قبرش خارج مى‌شود، شَبَحى با وى از قبر او بيرون مى‌آيد و به او مى‌گويد: تو را به كَرَم و شادمانى از جانب خدا بشارت باد.

او در پاسخ مى‌گويد: خداوند به تو مژده خير بدهد. آن گاه با وى همراه مى‌شود و با سخنى همچون سخن پيشين خود، او را بشارت مى‌دهد. هر گاه به صحنه هولناكى برمى‌خورد مى‌گويد: اين، شامل حال تو نيست و چون به خيرى برخورد كند مى‌گويد: اين براى توست. پس همواره با اوست. نسبت به آنچه مى‌ترسد، او را آرامش مى‌بخشد و نسبت به آنچه دوست دارد، بشارتش مى‌دهد، تا آن كه همراه وى در پيشگاه الهى مى‌ايستد. هنگامى كه فرمان مى‌رسد كه به بهشت درآيد، به او مى‌گويد: تو را بشارت كه خداوند، بهشتى شدنت را فرمان داده است. آن گاه او مى‌گويد: رحمت خدا بر تو باد! تو كيستى كه از هنگام بيرون آمدن از قبر، همواره مرا بشارت مى‌دهى و در راه، مونس من بوده‌اى و از پروردگارم به من خبر مى‌رساندى؟

مى‌گويد: من آن شادمانى‌ام كه تو در سراى دنيا ارزانىِ برادرانت مى‌كردى. از آن رو آفريده شده‌ام تا بشارتت دهم و مونس تنهايى‌ات باشم.