الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٥ - الف- شادمانى خدا و دوستانش

٥٤٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس مؤمنى را خوش‌حال كند، مرا خوش‌حال كرده است و هر كس مرا خوش‌حال كند، خدا را خوش‌حال كرده است.

٥٤٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس مؤمنى را شادمان كند، مرا شادمان كرده است و هر كس مرا شادمان كند، هر آينه از نزد خداوند، پيمانى گرفته است و هر كس از نزد خداوند، پيمانى گرفته باشد، آتش [جهنّم‌] به وى نخواهد رسيد. بى‌ترديد، خداوند از وعده خود سر باز نمى‌زند.

٥٤٦. امام على عليه السلام: هر كس برادر مؤمن خود را شاد كند، ما اهل بيت پيامبر را شاد كرده است و هر كس ما اهل بيت را شاد سازد، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را شاد كرده و آن كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را شاد نمايد، خدا را شاد كرده و هر كس خدا را شاد گرداند، بر خداست كه وى را شاد كند و در بهشت خود جاى دهد.

٥٤٧. امام على عليه السلام: هر كس به خاطر ما، دوستى را خوش‌حال كند، با ما پيوند خويشاوندى برقرار كرده است.

٥٤٨. امام زين العابدين عليه السلام: هر كس براى نياز برادرش بكوشد تا آن را برآورده سازد و از برآورده شدنش شادمان شود، تو گويى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را شاد كرده است.

٥٤٩. امام صادق عليه السلام: هر مسلمانى كه در ملاقات با مسلمان ديگرى، او را شاد كند، خداوند عز و جل شادمانش خواهد كرد.

٥٥٠. امام صادق عليه السلام: هر كس مؤمنى را شاد كند، نپندارد كه تنها او را شاد كرده است؛ بلكه به خدا سوگند ما را و بلكه به خدا سوگند پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را شاد كرده است!