الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٧ - ج- دنياشناسى

٢١٤. امام على عليه السلام: آن كه دنيا را بشناسد، بر مصيبتهاى آن اندوهگين نمى‌شود.

٢١٥. امام على عليه السلام: اگر چيزى از دنيا از دست تو رفت، اندوهگين مباش.

٢١٦. امام على عليه السلام: براى آنچه از دست رفته است، اندوه به دل خود راه مده، كه تو را از آنچه مى‌آيد، باز مى‌دارد.

٢١٧. امام على عليه السلام‌- در نامه‌اش به ابن عباس-: آنچه را كه از دنيا از دستت رفته، وابگذار و بر آن چندان غم مخور و در آنچه از آن به تو رسيده، بسيار شادمانى مكن. آرى، دلْ‌مشغولى‌ات بايد در باره پس از مرگ باشد. بدرود!

٢١٨. امام حسن عليه السلام: آنچه را كه از دنيا مى‌جويى و بدان دست نمى‌يابى، همچون چيزى قرار ده كه به ذهنت خطور نكرده است.

٢١٩. حلية الأولياء- به نقل از جابر جُعفى-: امام باقر عليه السلام به من فرمود: «اى جابر! من اندوهگين و دلْ‌مشغول‌ام».

گفتم: اندوه و دلْ‌مشغولى شما براى چيست؟

فرمود: «اى جابر! هر كس كه دين ناب و زلال خداوند به دلش راه يابد، او را از هر چه جز اوست، بازمى‌دارد.

اى جابر! دنيا چيست و چه خواهد بود؟ آيا آن، جز مَركبى است كه سوارش شدى؟ يا جامه‌اى است كه به تن كردى؟ يا همسرى است كه با او درآميختى؟

اى جابر! مؤمنان براى باقى ماندن در دنيا، دلارام به او نشدند و خود را ايمن از فرا رسيدن آخرت نديدند. آن سخنان دلبرانه- كه به گوش خود شنيدند-، آنان را از [شنيدن‌] ياد خدا ناشنوا نكرد و آن آرايه‌ها- كه به چشم خود ديدند-، آنان را از