الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٣ - الف- شناخت آنچه سزاوار شادمانى يا اندوه است

٢٠٤. امام على عليه السلام: براى آن كار خيرى كه پيش فرستاده‌اى، بسيار شادمان باش و بر آنچه از آن از دست داده‌اى، بسيار اندوهگين.

٢٠٥. امام على عليه السلام: در بلا، گشاده‌رو باش و در ناملايمات، دل‌خوش.

٢٠٦. امام على عليه السلام: شادمانى مؤمن، در فرمانبرى از پروردگارش است و اندوهش، در نافرمانى از او.

٢٠٧. امام زين العابدين عليه السلام‌- در دعايش هنگامى كه چيزى او را اندوهگين مى‌كرد-: خدايا! بر محمّد و خاندانش درود فرست و تمجيد و مدح و ستايشم را در همه حال براى خود قرار ده تا براى آنچه از دنيا به من داده‌اى، سرخوش نگردم، و براى آنچه از دنيا به من نداده‌اى، اندوهگين نشوم.

٢٠٨. امام باقر عليه السلام‌- در سفارشش به جابر بن يزيد جُعفى-: اگر مورد ستايش قرار گرفتى، شاد مشو و اگر نكوهش شدى، بيتابى مكن و در آنچه در باره‌ات گفته شده، انديشه نما. اگر آنچه گفته‌اند در تو هست، مصيبت افتادن از چشم خداوند، به سبب خشمناك شدنت از حقيقت، بزرگ‌تر از مصيبت از چشمِ مردم افتادن است كه از آن هراسانى. و اگر خلاف آن باشى كه گفته‌اند، اين خود، ثوابى است كه بى‌رنج به دست آورده‌اى.

بِدان كه تو ياور ما نيستى مگر زمانى كه همه همشهريانت بر ضد تو هم‌داستان شوند و بگويند: تو مرد بدى هستى، امّا اين سخن، تو را اندوهگين نسازد و بگويند:

تو مرد خوبى هستى، امّا اين سخن، شادمانت نگرداند؛ بلكه مى‌بايست خود را با قرآن بسنجى، اگر پوينده راه آن بودى و به آنچه به بى‌اعتنايى بدان فراخوانده است، بى‌اعتنا و به آنچه بدان ترغيب كرده است، راغب و از آنچه از آن ترسانده است، ترسان بودى، پس پايدارى كن و خوش باش؛ زيرا چيزى كه درباره‌ات گفته شده به تو زيانى نمى‌رساند؛ امّا اگر از قرآن جدا بودى، چرا بايد به خود مغرور گردى؟