الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١١ - الف- شناخت آنچه سزاوار شادمانى يا اندوه است

را بر آنان به اندازه هزينه، و شكيبايى را به اندازه مصيبت، بر آنان فرو مى‌فرستد».

٢٠٠. امام على عليه السلام‌- در نامه‌اش به عبد اللَّه بن عبّاس رحمه الله كه پيوسته مى‌گفت: پس از سخن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از هيچ سخنى به قدر اين سخن (نامه)، بهره نبرده‌ام-: گاه آدمى را [برخوردار شدن از] چيزى كه از دستش نمى‌رود، شادمان مى‌كند و از دست دادن چيزى كه به دست آمدنى نيست، اندوهگين مى‌سازد [، حال آن كه‌] شادمانى‌ات بايد براى آن مقدار آخرتى باشد كه به دست آورده‌اى و اندوه تو براى چيزى از آن باشد كه از دستش داده‌اى. براى آنچه از دنيايت به دست آورده‌اى، بسيار شادمانى نكن و بر آنچه از آن از كف داده‌اى، بى‌تابانه غمگين مباش؛ بلكه همّت خود را براى پس از مرگ، مصروف دار.

٢٠١. امام على عليه السلام: اى آدمى‌زاده! براى آنچه از دست رفته و باز نمى‌گردد، افسوس مخور و براى آنچه در دست دارى، امّا مرگْ آن را در دستانت باقى نمى‌گذارد، شادى مكن.

٢٠٢. امام على عليه السلام: از دارايى و آسايش، سرمست مشو و از فقر و بلا، غمگين مباش؛ زيرا طلا با آتشْ آزموده مى‌شود و مؤمن با بلا.

٢٠٣. امام على عليه السلام: شما را چه شده كه به آن اندكِ دنيا كه درمى‌يابيد، شادمان مى‌شويد و از آن بسيارِ آخرت كه محروم مى‌مانيد، اندوهگين نمى‌شويد؟!