الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧١ - ك- دنيادوستى

بر دنيا حسرت‌ها مى‌خورَد و هر كه چشمش به دارايى‌هاى ديگران باشد، اندوهش بسيار مى‌شود و ناراحتى‌اش بهبود نمى‌يابد».

١٠٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: كسى كه به آنچه در دست مردم است، چشم بدوزد، اندوهش طولانى و افسوسش ماندگار مى‌گردد.

١٠٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اشتياق به دنيا، غصّه و اندوه را فراوان مى‌كند و بى‌رغبتى به دنيا، دل و تن را آسوده مى‌سازد.

١٠٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: كسى كه شيفته دنياست، من سه چيز را براى وى تخلف‌ناپذير به شمار مى‌آورم: فقرى كه هيچ گاه به بى‌نيازى نينجامد، دلْ‌مشغولى‌اى كه هرگز از آن رها نگردد و غم و اندوهى كه پايان نپذيرد.

١٠٧. امام على عليه السلام: خوشا آن كه عبادت و دعايش را براى خدا خالص سازد و دلش را به آنچه ديدگانش مى‌بينند، مشغول نگرداند و ياد خدا را به جهت آنچه گوش‌هايش مى‌شنوند، وا ننهد و سينه‌اش را به خاطر آنچه به ديگران داده شده، محزون ننمايد.

١٠٨. امام على عليه السلام: اشتياق به آخرت، در نزد خداوند، خوشى و آسودگى را به دنبال مى‌آورد و اشتياق به دنيا، گرفتارى و اندوه به بار مى‌نشاند.