الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢١ - ٥- ٣- ١ شاد شدن براى رو آوردنِ دنياى نكوهيده

و شادابى و آماده‌سازى انسان براى تكامل معنوى و شادكامى هميشگى اند، و لذّت‌هاى مزاحمِ لذّت‌هاى پايدار.

دسته دوم از لذايذ دنيوى، دنياى نكوهيده ناميده مى‌شود. شادى براى دستيابى به اين گونه لذايذ، ناروا و خطاست.[٣٣٥]

٥- ٣- ٢. علم بدون ايمان‌[٣٣٦]

علم، اگر با ايمان همراه نباشد، نه تنها براى انسان و جامعه انسانى مفيد نيست، بلكه سلاحى است در دست دشمنان انسانيت‌[٣٣٧] و هيچ چيز، جز ايمان، نمى‌تواند علم را در خدمت انسان قرار دهد. بنا بر اين، شادى به علمِ بدون ايمان، خطا و نكوهيده است.

٥- ٣- ٣. شادى به ستايش دروغ‌[٣٣٨]

ستايشِ دروغين، واقعيت را تغيير نمى‌دهد. بنا بر اين شاد شدن به خاطر تعريف و تمجيد ديگران، در مورد امورى كه انسان مى‌داند واقعيت ندارد، نوعى حماقت است. از اين رو، اين گونه شادى‌ها نيز خطا و نكوهيده محسوب مى‌شوند.

٥- ٣- ٤. شادىِ احزاب سياسى‌[٣٣٩]

تعريف رسمى سياست، تشخيص هدف و به دست آوردن آن از طريق دستيابى به قدرت است. احزاب سياسىِ غير اسلامى، كارى به حق و باطل ندارند. از اين رو،

[٣٣٥]. ر. ك: ص ٤٣٧( دلخوشى به روى آوردن دنياى نكوهيده) و ص ٤٤١( باليدن به گنهكارى) و ص ٤٤٥( سرمست بودن از فراوانىِ مال).

[٣٣٦]. ر. ك: ص ٤٤١( دل خوش بودن به دانش بدون ايمان).

[٣٣٧]. ر. ك: دانش نامه عقايد اسلامى: ج ١ ص ١٨٨( خطر علم بدون عمل).

[٣٣٨]. ر. ك: ص ٤٤٧( خوش بودن از ستايش‌هاى دروغين).

[٣٣٩]. ر. ك: ص ٤٤٧( دل‌خوشى حزبى).