الگوى شادى از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٩ - ٥- ٣ اجتناب از شادى هاى ناروا

٥- ٢. سرمستى نكردن‌

حق مدارى در شادى سبب مى‌شود كه موفقيت‌هاى زندگى، انسان را از مرز اعتدال خارج نسازد و به كبر و غرور و سرمستى مبتلا ننمايد. امام على عليه السلام در توصيف شخص مؤمن مى‌فرمايد:

لا يَخرَقُ بِهِ فَرَحٌ، ولا يَطيشُ بِهِ مَرَحٌ... ولا يَفشَلُ فِى الشِّدَّةِ، ولا يَبطَرُ فِى الرَّخاءِ.[٣٢٦]

شادمانى، مايه نابخردى او نمى‌شود و سرخوشى، موجب سبك‌مغزى وى نمى‌گردد ... در سختى [هاى زندگى‌] سست نمى‌شود و در فراوانى نعمت، سرمست نمى‌گردد.

رعايت اين ادب ايجاب مى‌كند كه انسان در شادى‌ها از همه امورى كه حاكى از غفلت، غرور و سرمستى اند (مانند: افراط در خنديدن از نظر كمّى‌[٣٢٧] و كيفى‌[٣٢٨] و لودگى)[٣٢٩] اجتناب نمايد.

٥- ٣. اجتناب از شادى‌هاى ناروا

پيش از اين گذشت كه شادى‌هاى زيان‌بار و مزاحم شادى‌هاى پايدار، از نظر اسلام، باطل و ناروا هستند.[٣٣٠]

اين گونه شادى‌ها، افزون بر پيامدهاى منفى و خطرناكى كه در دنيا و آخرت براى انسان دارند، در واقع، شادى نيستند؛ زيرا به دليل اين كه با فطرت انسانى‌[٣٣١]

[٣٢٦]. ر. ك: ص ٤٠٦ ح ٦٠٨.

[٣٢٧]. ر. ك: ص ٤١٣( پرهيز از زياد خنديدن).

[٣٢٨]. ر. ك: ص ٤٠٩( پرهيز از بلند خنديدن).

[٣٢٩]. ر. ك: ص ٤١٥( پرهيز از آلودگى).

[٣٣٠]. ر. ك: ص ٢٦( شادى روا و ناروا).

[٣٣١].\i« فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»\E( روم: آيه ٣٠).