یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٠٣ - زهد و ریاضت

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٥، ص: ٤٠٣

الیک عنی یا دنیا فحبلک علی غاربک، قد انسللت من مخالبک و افلت من حبائلک و اجتنبت الذهاب فی مداحضک ... اعزبی عنی فواللَّه لا اذلّ لک فتستذلّینی و لااسلس لک فتقودینی وایم اللَّه- یمیناً استثنی فیها بمشیئة اللَّه- لاروضنّ نفسی ریاضة تهش معها الی القرص اذا قدرت علیه مطعوماً و تقنع بالملح مأدوماً و لادعن مقلتی کعین ماء نضب معینها مستفرغة دموعها. أتمتلئ السائمة من رعیها فتبرک و تشبع الربیضة من عشبها فتربض و یأکل علی من زاده فیهجع؟ قرت اذاً عینه اذا اقتدی بعد السنین المتطاولة بالبهیمة الهاملة و السائمة المرعیة.

طوبی لنفس ادت الی ربها فرضها و عرکت بجنبها بؤسها و هجرت فی اللیل غمضها حتی اذا غلب الکری علیها افترشت ارضها و توسدت کفها فی معشر اسهر عیونهم خوف معادهم و تجافت عن مضاجعهم جنوبهم و همهمت بذکر ربهم شفاههم و تقشعت بطول استغفارهم ذنوبهم. اولئک حزب اللَّه، الا ان حزب اللَّه هم المفلحون.

فاتق اللَّه یا ابن حنیف و لتکفک اقراصک لیکون من النار خلاصک.

ایضاً همان نامه:

و انما هی نفسی اروضها بالتقوی لتأتی امنة یوم الخوف الاکبر و تثبت علی جوانب المزلق.

زهد و ریاضت

رجوع شود به نمط نهم اشارات، مقامات العارفین. بوعلی پس از آنکه اولین منزل عارفین را که اراده (طلب) است بیان میکند، میگوید: