یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦ - زبان فارسی و لغات عربی

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٥، ص: ١٦

که هست زبان قرآن است. عرب فعلی به زبان قرآن تکلم میکند نه اینکه قرآن به زبان عرب است، زیرا زبان عربِ قبل از قرآن اگر قرآن نبود دیگر وجود نداشت، نه عربی بود و نه زبان عربی. ولی قرآن ملیتهای مختلفی از نژادهای مختلف را واداشته که به زبان خودش سخن بگویند یا مانند ما لغات قرآن را در زبان خود بیاورند. میتوان گفت فردوسی و سعدی و مولوی و حافظ به زبان پارسی سخن گفتهاند، زیرا هرکدام از آنها فرضاً نبودند، بلکه نیمی از آنان و شاید هیچ یک از آنان هم که نبودند، زبان فارسی بود. زبان فارسی زبان یک ملت و قومیت و نژاد بخصوصی است نه زبان یک کتاب یا یک فرد، ولی عربی زبان یک کتاب است به نام قرآن که آن کتاب و فرزندان او از نهج البلاغه گرفته تا کتب علمی و فلسفی از قبیل شفا و اشارات به آن سخن گفتهاند.

رجوع شود به یادداشتهای ملیت و زبان.

زبان و آفات آن

رجوع شود به جلد ٥ محجة البیضاء، کتاب آفات اللسان.

در فی ظلال القرآن، ذیل آیه کریمه: ولساناً و شفتین (سوره بلد) حدیث نسبتاً مفصلی از کتب حدیث سنی از معاذ بن جبل از رسول اکرم نقل میکند.

زبان فارسی و لغات عربی

جلال همایی در غزالی نامه، صفحات ٢٢٣- ٢٢٩ بیاناتی دارد که نشان میدهد تحت تأثیر امثال پورداود بوده است.