یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٠٧ - مسائل زهد

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٥، ص: ٤٠٧

محرمات که فلسفه خاص به خود دارد، ولی نهج البلاغه تضاد بیشتری قائل است حتی میان استفاده عملی از مباحات و وصول به کمال مطلوب اسلامی.

مسائل زهد

در باب زهد مسائلی هست.

آیاتی در قرآن هست که صریحاً دستور اباحه روزیهای خوب را میدهد:

الف. قل من حرّم زینة اللَّه التی اخرج لعباده و الطیبات من الرزق.

ب. یا ایها الذین امنوا کلوا من طیبات ما رزقناکم.

ج. یا ایها الرسل کلوا من الطیبات و اعملوا صالحاً.

د. مرج البحرین یلتقیان. بینهما برزخ لایبغیان ... یخرج منهما اللؤلؤ و المرجان. (به این آیه در حدیثی در بحار جلد ١٥، جزء اخلاق، باب ١٤ استناد شده است.)

ه. و من کل تأکلون لحماً طریاً و تستخرجون حلیة تلبسونها.

ز. ... و جعلنا لکم فیها معایش قلیلًا ما تشکرون.

همچنان که احادیث زیادی به عنوان نهی از رهبانیت و غیره رسیده است، از آن جمله:

بحار، جلد ١٥، جزء اخلاق، باب ١٤، صفحه ٥٢:

رهبانیت:

توفی ابن لعثمان بن مظعون رضی اللَّه عنه فاشتد حزنه علیه حتی اتخذ من داره مسجداً یتعبد فیه، فبلغ ذلک رسول اللَّه صلی الله علیه و آله فقال له: یا عثمان، ان اللَّه تبارک و تعالی لم یکتب علینا الرهبانیة، انما رهبانیة امتی الجهاد فی سبیل اللَّه.

ایضاً بحار، جلد ١٥: