شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٤٣ - دورنمايى از اشارات و لطايف بسم اللّه

و منيّت و خودى و خوديّت را در پرتو انوار توحيد محو نكند و در آتش عشق و محبت دوست نسوزاند و جز حال تسليم و بندگى از او باقى نماند به سرّ معرفت نرسد و در عرصه ى نورانى « ميم » مراد راه نيابد .

گروهى از اهل حال برآنند كه « با » اشاره به برّ و نيكى او به همگان است و اغلب به عوام از مردم تعلق دارد كه اهل نفوسند و « سين » عبارت از سرّ او به خواص است كه ارباب قلوبند و « ميم » نشانه ى محبت اوست كه نصيب اخصّ الخواص است كه اصحاب اسرارند .

در كتاب شريف « كافى » و « توحيد صدوق » و « معانى الاخبار » و « تفسير عيّاشى » از حضرت صادق (عليه السلام) روايت شده كه : هر حرفى از اين حروف سه گانه اشاره به اسمى از اسماء حسنى است : « با » بهاى الهى ، « سين » سناى الهى است كه به معناى بلندى و رفعت نور اوست و « ميم » مجد و بزرگوارى حضرت حق است .

جمعى از مجذوبان عاشق گفته اند : « با » اشاره به « بصير » ، و « سين » كنايه از « سميع » ، و « ميم » گوياى كلمه « مُحصى » يعنى شماره كننده است .

گويا قرائت كننده ى « بسم اللّه » به اين معانى آگاهى داده مى شود كه :

بصيرم ، پس ظاهر و باطن همه ى اعمال و كارهايت را مى بينم و سميعم ، در نتيجه همه ى گفته ها و دعاهاى تو را مى شنوم ، مُحصيم ، نهايتاً نفَس هايت را شماره مى كنم ، بنابراين در سايه ى بصيرتم از ريا و خودنمايى در عمل اجتناب كن تا تو را لباس پاداش ابدى بپوشانم و در سايه ى سميعى ام از گفتار بيهوده و باطل بپرهيز ، تا تو را خلعت فيض و صفا و غفران و اصلاح دهم و در سايه ى محصى بودنم يك نفَس غافل مشو تا عوض آن حضور لقايت بخشم .

عارفان عاشق و سالكان مجذوب و سوختگان آتش محبّت محبوب ، مى گويند : از معانى و مفاهيم ملكوتى و عرفانى و عرشى « بسم اللّه » كسى بهره مند شود كه : بر بلاى دوست صبر كند ، و سرّ و باطن خود را به سلوك در صراط