شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٣١٩ - اَللَّهُمَّ مَوْلاَىَ كَمْ مِنْ قَبِيح سَتَرْتَهُ

« اَللَّهُمَّ مَوْلاَىَ كَمْ مِنْ قَبِيح سَتَرْتَهُ »

اَللَّهُمَّ مَوْلاَىَ كَمْ مِنْ قَبِيح سَتَرْتَهُ...

« وَكَمْ مِنْ فَادِح مِنَ الْبَلاَءِ أَقَلْتَهُ ، وَكَمْ مِنْ عِثَار وَقَيْتَهُ »

« وَكَمْ مِنْ مَكْرُوه دَفَعْتَهُ ، وَكَمْ مِنْ ثَنَاء جَمِيل لَسْتُ أَهْلا لَهُ نَشَرْتَهُ »

« خدايا ! مولاى من ، چه بسيار بدى و زشتى كه از من صادر شد و تو آن را پوشاندى ، و چه بسيار از بلاهاى سنگين را كه از من زايل و برطرف نمودى ، و چه بسيار از لغزش هايى كه مرا از آنها حفظ كردى ، و چه بسيار از ناملايمات و مكارهى كه از من دفع فرمودى ، و چه بسيار از مدح و ستايشى كه سزاوارش نبودم و تو آن را درباره ى من ميان مردم شايع و منتشر كردى » .

در ذكر كلمه ى « مولاى » كه در حال دعا و انابه و زارى و توبه بر زبان سائل نيازمند ، به هنگام شب تاريك ، آن هم در ساعات شب جمعه جارى مى شود ، لذّتى است كه نمونه اش در همه ى هستى وجود ندارد ; به همين سبب حضرت موسى (عليه السلام) در مناجاتش با خدا عرضه مى دارد :

إنّ لِى فِى كَشكُولِ الفَقرِ مَا لَيسَ فِى خَزَانَتِكَ .

« من در كشكول فقر و نيازمندى ام ، چيزى دارم كه در همه ى خزانه هاى تو نيست » .