شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٢٤٧ - ٣ ـ رضا و قناعت نسبت به رزق و روزى

٣ ـ رضا و قناعت نسبت به رزق و روزى

وجود مقدّس و مباركى كه همه ى موجودات عرصه ى غيب و شهود ، جلوه ى علم و حكمت و عدل و رحمت اويند و به اراده ى استوارش آنان را پديد آورد و هر يك را در قرارگاه معين خودشان قرار داد و به سوى هدفى كه براى آنها مقرّر نموده است هدايت كرد ، رزق و روزى هر كدام را بر پايه ى اقتضاى حياتش و مناسب با زندگى و شأنش بر عهده گرفت و بر خود لازم و واجب فرمود كه روزى آنان را بر اساس تكاپو و فعاليتى كه براى به دست آوردن روزى از خود نشان مى دهند به آنان برساند .

( وَما مِن دآبَّة فِى الأَرضِ إِلاّ عَلَى اللّهِ رِزْقُهَا . . . )[١] .

« هيچ جنبنده اى در زمين نيست مگر اين كه روزى و رزقش بر عهده ى خداست » .

خداى مهربان ، بر اساس مصلحت و حكمت روزى بندگان را به دو صورت به آنان مى رساند : به گروهى گسترده و وسيع و به فرقه اى محدود و تنگ روزى مى بخشد .

( إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشآءُ وَيَقْدِرُ إِنَّهُ كانَ بِعِبَادِهِ خَبِيراً بَصِيراً )[٢] .

« همانا پروردگارت روزى را براى هركس كه بخواهد وسعت مى دهد و تنگ مى گيرد ، يقيناً او به بندگانش آگاه و بيناست » .

خداى كريم ، براى اين كه بندگانش بتوانند روزى حلال و پاك به دست آورند ، راه هاى مشروعى چون دام دارى ، زراعت ، تجارت ، صنعت و مشاغل ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

١ ـ هود : ٦ .

٢ ـ اسراء : ٣٠ .