شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٣٦١ - پرده پوشى

« وَلاَ تَفْضَحَنِى بِخَفِىِّ مَا اطَّلَعْتَ عَلَيْهِ مِنْ سِرِّى »

« و مرا به گناهان و معاصى پنهانى كه از خلوت من بر آنها آگاهى ، رسوا و مفتضح مكن » .

پرده پوشى

عبد ، بايد بداند كه براى خدا كه آگاهى اش به همه ى هستى و به غيب و شهود و به مُلك و ملكوت و به ظاهر و باطن و به همه ى ذرات و اجزاء آفرينش فراگير است ، بى توجهى و غفلت و فراموشى وجود ندارد . او به همه ى حوادث ديروز و امروز و فرداى روزگار آگاه است و گذشته و حال و آينده ، يك جا پيش او حاضر است . اوست كه خلوت انسان برايش آشكار است و هر عمل مخفى و پنهان براى او ظاهر است . اگر گناهان ما را برملا سازد ، براى ما نزد پدر و مادر و زن و فرزند و عموم مردم ، آبرويى نخواهد ماند . اينان اگر از گناهان پنهان ما آگاه شوند ما را از خود مى رانند و طرد مى كنند و حتى حاضر به پاسخ دادن به خواسته ى ما نخواهند بود .

عبد ، در اين بخش از دعا با ناله و زارى و خواهش و درخواست ، حفظ آبرويش را مى طلبد و از ستار العيوب مى خواهد كه او را به گناهان پنهانش ، كه كسى جز حضرت او بر آنها آگاه نيست ، رسوا نسازد .

دعاخوان ، در حالى كه اين جملات عرشى را در پيشگاه حق زمزمه مى كند ،