شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٤٨٦ - اعمال مقبول

حضرت على (عليه السلام) فرمود :

فَطُوبَى لِمَن أخلَصَ لِلّهِ عَمَلَهُ وَعِلمَه وَحُبَّه وَبُغضَه وَأخذَه وَتَركَه وَكَلامَه وَصَمتَه وَفِعلَه وَقَولَه[١] .

« خوشبخت و رستگار كسى است كه دانش و كردارش ، دوستى و دشمنى اش ، گرفتن و رها كردنش ، سخن گفتن و سكوتش ، رفتار و گفتارش ، بر پايه ى اخلاص و رضاى خدا باشد » .

رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) در وصيّتش به ابوذر فرمود :

كُن بِالعَمَلِ بِالتَّقوَى أشدَّ اهتِمَاماً مِنكَ بِالعَمَلِ ; فَإنَّهُ لاَ يَقِلُّ عَمَلٌ بِالتَّقوَى ، وَكَيفَ يَقِلُّ عَمَلٌ يُتَقَبَّل يَقُولُ اللّهُ عَزَّ وَجَلَّ : ( إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللّهُ مِنَ المُتَّقينَ )[٢] .

« اهتمامت به عمل آراسته به تقوى بيشتر از عمل باشد ، زيرا عمل آراسته به تقوى كم و اندك نيست و چگونه عملى كه قبول مى شود كم و اندك باشد ، خداى عز و جل مى فرمايد : خدا فقط از پرهيزكاران قبول مى كند » .

حضرت على (عليه السلام) مى فرمايد :

إنَّكَ لَن يُتَقَبَّلُ مِن عَمَلِكَ إلاّ مَا أخلَصتَ فِيهِ[٣] .

« يقيناً از عملت جز آنچه در آن اخلاص ورزيده اى قبول نمى شود » .

در هر صورت ، عمل از انسانى كه داراى ايمان ، اخلاص ، يقين و ورع باشد بدون ترديد مورد قبول است و عمل مقبول ، چنان داراى ارزش است كه از امام صادق (عليه السلام) درباره ى آن روايت شده است :

[١] تحف العقول : ٩١ ; بحار الانوار : ٧٤ / ٢٤١ ، باب ٩ ، حديث ١ .

[٢] بحار الانوار : ٧٤/٨٨ ، باب ٤ ; ميزان الحكمه : ٩ / ٤٠٦٦ ، العمل ، حديث ١٤٣٣٣ .

[٣] غرر الحكم : ١٥٥ ، حديث ٢٩١٣ ; ميزان الحكمه : ٩/٤٠٦٦ ، العمل ، حديث ١٤٣٣٥ .