شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٤٨٢ - اسم اعظم

« پروردگارم ! تو بخشى از حكومت را به من عطا كردى و برخى از تعبير خواب ها را به من آموختى ، اى آفريننده ى آسمان ها و زمين ، تو سرپرست من در دنيا و آخرتى ، مرا در حال تسليم به خودت بميران و به گروه شايستگانم ملحق فرما » .

حضرت ايّوب (عليه السلام) در شدت بلا و مصيبت عرضه داشت :

( . . . أَنِّى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمينَ )[١] .

« پروردگارم ! پريشانى و بلا به من رسيده و تو مهربانترين مهربانانى » .

و پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم) عرضه داشت :

( وَقُل رَبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَأَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمينَ )[٢] .

« و بگو: پروردگارم! مرا بيامرز و به من رحم كن كه تو بهترين رحم كنندگانى » .

و صالحان و مؤمنان هنگام انديشه در آفرينش آسمان ها و زمين عرضه داشتند :

( . . . رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذَا باطِلا . . . )[٣] .

« اى پروردگار ما ! تو اين آسمان و زمين را بيهوده و باطل نيافريده اى » .

و ابليس هم كه در نهايت تكبر و عصيان بود ، با توسل به اين نام تا روز قيامت درخواست مهلت كرد :

( قالَ أَنْظِرْنِى إِلَى يَوْمِ يُبْعَثونَ )[٤] .

[١] انبياء : ٨٣ .

[٢] مؤمنون : ١١٨ .

[٣] آل عمران : ١٩١ .

[٤] اعراف : ١٤ .