شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٢٠٥ - قرآن

و حجت حق را بر همگان تمام كردند .

چهره هاى باعظمتى چون آسيه ، اصحاب كهف ، بهلول نبّاش ، حرّ بن يزيد ، فضيل عياض و . . . كه صفحات تاريخ حيات را با نور قلب خود روشنى بخشيدند ، از گروه متذكران و از طايفه ى يادكنندگان حقند ، كه با توجه به خدا و ياد محبوب ، روزگار تيره ى خود را منوّر ساختند و دامن حيات از دست شيطان كشيدند و به دامان رحمت دوست دست انداختند و خود را سريع تر از حركت نور از حضيض پستى به اوج قلّه ى كرامت و درستى ، و قرب رحمت و وصال رساندند .

آرى آرى آنكه مرد حق بود ^^^ از غم دنياى دون مطلق بود

خود نپويد راه جز راه خدا ^^^ رو نيارد جز به درگاه خدا

شسته از دنيا و عقبى جمله دست ^^^ در مقام قرب حق دارد نشست

و انكه از دنياى دون مسرور شد ^^^ از مقام قرب ايزد دور شد

نه ز دنيا كام وى حاصل شود ^^^ نه به وصل دوست او واصل شود

بگذر از اين كهنه زال و شاديش ^^^ پا منه در حجله ى داماديش

رو بجو در كنج عزلت گوشه اى ^^^ خوش بدست آر از قناعت توشه اى

باش قانع تا نيفتى در طمع ^^^ كز طمع با ذلت آمد مرد ، مع

قرآن

خداى مهربان در آيات متعددى ، از قرآن مجيد به عنوان « ذكر » ياد كرده از جمله :

( إِنّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنّا لَهُ لَحافِظونَ )[١] .

« ما ذكر را نازل كرديم و خود حافظ و نگاهبان آن هستيم » .

[١] حجر : ٩ .