شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٢١٦ - شفيعان دنيا و آخرت
« هركس گروگان اعمال زشتى است كه مرتكب شده است ، مگر سعادتمندان كه در بهشت ها با رو كردن به دوزخ از مجرمان و گناهكاران مى پرسند : چه چيز شما را به دوزخ درآورده ؟ گويند : ما از نمازگزاران نبوديم و ناتوانان را طعام نمى داديم و با فرو روندگان در باطل فرو مى رفتيم و روز جزا را تكذيب مى كرديم تا مرگ به ما رسيد پس با اين وضع و حالى كه دارند شفاعت شافعان سودى به آنان ندهد » .
شفاعت ، به معناى دستگيرى قوى از ناتوان ـ ناتوانى كه آثارى از معنويت و شيوه ى عملى قوى را در حدّى در خود دارد ـ در آخرين مرحله ى قيامت انجام مى گيرد و پيش گيرى از وارد شدن در آتش مى كند . و يا سبب خارج ساختن از آتش مى گردد و علت تأثير شفاعت ، رحمت واسعه ى حق و يا مقام رفيع شخص شفاعت كننده و نيز لياقت شفاعت شونده است[١] .
شرط شفاعت شافعان
بر پايه ى آيات قرآن و روايات اهل بيت (عليهم السلام) ، كسى كه اميد به شفاعت دارد بايد در حد لازم از سرمايه ى ايمان و عمل صالح برخوردار باشد ، تا بتواند نقص و عيب كارش را و كمبود معنويش را در دنيا با شفاعت و هدايت الهى جبران كند و درد و ناتوانى و ضعفش را در قيامت براى حركت به بهشت با شفاعت شفيعان درمان نمايد ; يا اگر به خاطر سنگينى بار گناه در دوزخ افتاد ، با استفاده كردن از قدرت شفاعت شفيعان ، خود را از آن مهلكه ى عظيم نجات دهد .
شفيعان دنيا و آخرت
از آيات قرآن مجيد و روايات استفاده مى شود كه : شفيعان دنيا و آخرت ـ كه ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
١ ـ ترجمه ى الميزان : ١ / ٢٣١ ; با اندكى تصرف در عبارت .