شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٣٣٥ - آرزوهاى دور و دراز

« وَحَبَسَنِى عَنْ نَفْعِى بُعْدُ آمَالِى »

وَحَبَسَنِى عَنْ نَفْعِى بُعْدُ آمَالِى

« و آرزوهاى دور و دراز من مرا از سود بردنم ( از عبادات و خيرات و فيوضات و خدمت به مردم و تحصيل سعادت و خوشبختى ) منع نموده و متوقّف كرده است » .

آرزوهاى دور و دراز

آرزو و اميد ، نعمتى است كه خداى مهربان در وجود هر انسانى قرار داده است تا با تكيه بر آن به كارهاى مثبت روى آورد و به نتايج و منافع آن دلگرم باشد . اگر اين نعمت بزرگ نبود ، هيچ انسانى دنبال هيچ كارى نمى رفت و دلگرم به شغلى نمى شد و به هيچ تلاش و كوششى روى نمى كرد .

در روايتى آمده : عيسى (عليه السلام) در بيابان نشسته بود و پيرمردى با ابزار كشاورزى سرگرم شخم زدن زمين بود ; عيسى سر به دعا برداشت و گفت : خدايا ! آرزو را از او ريشه كن فرما . پيرمرد بعد از اجابت دعاى عيسى ابزار را بر زمين گذاشت و خوابيد ، ساعتى گذشت و پيرمرد به همان حال بود ، عيسى سر به دعا برداشت و گفت : خدايا آرزو را به او برگردان ، پيرمرد از جا برخاست و شروع به