شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٥٠ - اَللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتِى وَسِعَتْ كُلَّ شَىْء

« اَللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتِى وَسِعَتْ كُلَّ شَىْء »

اَللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ...

« خدايا ! من از تو درخواست مى كنم ، به رحمتت كه همه چيز را فراگرفته » ،

هريك از كلمات اين جمله ى عرشى و كلام ملكوتى و گنجينه ى آسمانى ، داراى رموز و اشارات و لطايف و اسرارى است كه تا جايى كه اقتضا دارد به شرح آن پرداخته مى شود .

« اللّهم » : پايه و اصلش « يا اللّه » است ، « يا » را حذف كرده اند و به جاى آن « ميم » تشديددار قرار داده اند تا مرتبه ى عالى و برترى شأن و عظمت و بزرگى حق را بنمايانند ، كه هم چنان كه وجود مقدّسش در مرتبه ى وجود بر همه ى موجودات تقدّم ازلى دارد و چيزى بر او پيشى نگرفته ، سزاوار است در كلمه ى « اللّه » اين حقيقت مراعات شود و آن را بر هر كلمه و حرفى مقدّم كرد ، تا ميان وجود حقيقى و وجود لفظى توافق به عمل آيد و فرقى در رعايت شأن ، بين شأن حقيقى و لفظى باقى نماند .

دعا خوانى كه حضرت اللّه را مورد توجه قرار مى دهد و وجود مقدّس او را ندا مى دهد و با زبان قال و حال « اللّهم » مى گويد ، بايد بداند كه : اگر كشش و جاذبه و اذن و اجازه ى حضرت معشوق نبود ، عاشق شيدا قدرت يك كلمه سخن گفتن با معشوق را نداشت و نيروى قدم نهادن در عرصه ى دعا براى او نبود ، و زبان