شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٢٠٨ - پيامبر و اهل بيت

و شايسته است آنچه را در آن است با تأمل بنگرى » .

كسى كه در آيات قرآن انديشه كند و مفاهيم ملكوتى آيات را بيابد ، سپس آنها را عمل كند و همه ى حركات ظاهر و باطن خود را با قرآن هماهنگ نمايد ، قدرت و نيروى حركت به سوى مقام قرب را پيدا كند ، و به سبب قرآن ـ كه ذكر خداست ـ در عرصه گاه قرب محبوب قرار مى گيرد و چشم دل از تماشاى جمالش تا ابد برنمى دارد و به زبان حال مى گويد :

تا مرا نور در بصر باشد ^^^ به جمال ويم نظر باشد

نظرى را كه او كند نظرى ^^^ آن نظر كيميا اثر باشد

كافرم گر به جنب رخسارش ^^^ نظرم جانب ديگر باشد

شكّر از قهر او بود حنظل ^^^ حنظل از لطف او شكر باشد

دوست دارم ز سينه ى سوزان ^^^ ناله اى را كه با اثر باشد

اثر ناله ى سحر خيزان ^^^ در شبانگاه بيشتر باشد

سر نپيچد ز تيغ بيدادش ^^^ مگر آنكس كه خيره سر باشد

غمزه اش را كه تير دل دوز است ^^^ نور خونين جگر باشد

پيامبر و اهل بيت (عليهم السلام)

حضرت باقر العلوم (عليه السلام) در پايان روايتى بسيار بااهميت كه داراى مطالب مهم و باارزشى است و كلينى بزرگوار آن را در كتاب پرقيمت « كافى » به عنوان اولين روايت باب فضل قرآن نقل كرده در توضيح آيه ى شريفه ى : ( إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهَى عَنِ الفَحْشآءِ وَالمُنْكَرِ وَلَذِكْرُ اللّهِ أَكْبَرُ )[١] فرموده اند :

[١] عنكبوت : ٤٥ .