شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٢٦١ - تواضع اميرالمؤمنين على بن ابيطالب (عليه السلام)

آورده اند ، و تواضع و فروتنى را كه صفتى انسانى و حالتى پسنديده است به عنوان حدّ وسط و مرز اعتدال و ميانه روى دانسته اند .

از امامان معصوم روايت شده است كه : تواضع و فروتنى در برابر خدا ، قرار دادن همه ى وجود خود در مدار عبوديّت و بندگى است ، و با مردم معامله و معاشرت همراه با انصاف و عدالت ، و خود را در حقوق انسانى با ديگران برابر و مساوى دانستن است .

تواضع رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم)

رسول بزرگوار اسلام با تهى دستان و مستمندان و فقيران و نيازمندان ، متواضعانه نشست و برخاست داشت . به هركسى مى رسيد گرچه طفل خردسال بود ، سلام مى كرد ، بى ريا روى زمين مى نشست ، با مردم كوچه و بازار به ويژه بى نوايان انس مى گرفت ، از حال آنها و زندگى و معيشت و كارشان جويا مى شد ، بر عادى ترين مركب سوار مى شد ، گوسفندان را خود مى دوشيد ، لباسش را خود مى شست ، با خادمان خانه هم غذا مى شد و در ميان مردم هم چون يك فرد عادى زندگى مى كرد .

تواضع اميرالمؤمنين على بن ابيطالب (عليه السلام)

اميرالمؤمنين (عليه السلام) نيز همانند پيامبر متواضعانه زندگى مى كرد . ابن عباس مى گويد : روزى بر حضرت وارد شدم ، ديدم كفش خود را وصله مى زند ، گفتم : اين كفش ارزش وصله زدن ندارد . فرمود : به خدا سوگند اين كفش از دنياى شما ، نزد من محبوب تر است از اين كه دنيا را به دست آورم و حقّى را پايمال كنم ; من دوست دارم اين كفش را وصله بزنم و اين كار را بر خود عيب و عار نمى دانم و علاقه دارم اگر حكومتى در اختيارم باشد به وسيله ى آن حق را برپا