شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٢٣١ - مقام شكر

كنم و حال آن كه نعمتى نيست كه شكرش را بجا آورم مگر آن كه زبان شكرگزارى آن را حضرت تو به من عطا كرده است . خدا فرمود : اى موسى ! اينك شكر مرا بجا آوردى كه دانستى همين زبان شكرگزار هم از من است » .

حضرت حسين (عليه السلام) در دعاى عرفه عرضه مى دارد :

وَلَوْ حَرَصْتُ أنا وَالعادُّونَ مِن أنامِكَ أن اُؤَدِّىَ شُكرَ واحِدَة مِنْ أنعُمِكَ مَا اسْتَطَعْتُ إلاّ بِتَوفِيقِكَ[١] .

« اگر من و همه ى كسانى كه نعمت هايت را شماره مى كنند تلاش كنيم كه شكر يكى از نعمت هايت را بجا آوريم ، نمى توانيم مگر به توفيق تو » .

حضرت داود (عليه السلام) به پروردگار عرضه داشت :

يا رَبِّ ! كَيْفَ أشكُرُكَ وَالشُّكْرُ نِعمَةٌ أخرى مِنْكَ أحتاجُ إلَيها إلى شُكر آخَر ؟ فَقالَ اللّهُ : يَا دَاوُدُ إذَا عَلِمتَ أنَّ ما بِكَ مِنْ نِعْمَة فَمِنّى ، فَقَد شَكَرْتَنِى .

« پروردگارا ! چگونه تو را شكر كنم در حالى كه شكر كردنم نعمت ديگرى از سوى توست كه به شكرگزارى دوباره اى نيازمند است . خدا فرمود : اى داود ! چون بدانى كه هر نعمتى كه در اختيار توست از جانب من است ، پس مرا شكر كرده اى » .

اين نمونه روايات بيانگر شكر زبانى است . و برترين مرتبه ى شكر كه شكر عملى است عبارت است از : تحصيل ايمان يقينى و انجام دادن همه ى كارهاى شايسته و بكارگيرى حسنات اخلاقى و دورى گزيدن از همه ى محرمات الهى .

[١] مفاتيح الجنان : دعاى عرفه .