شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ١٨٤ - محبت به دشمنان خدا

قضاى حكيمانه حق نسبت به نعمتى است كه به ديگران عنايت شده !

كبر و خودخواهى و عشق به رياست و برترى جويى و ناپاكى درون و بخل ، از عوامل پديد آمدن حسد در قلب انسان است .

امام صادق (عليه السلام) فرمود :

إِنَّ الحَسَدَ يَأْكُلُ الإيمَانَ كَمَا تَأْكُلُ النَّارُ الحَطَبَ[١] .

« مسلماً حسد ايمان را مى خورد ، چنان كه آتش هيزم را مى خورد » .

و نيز آن حضرت فرمود :

آفَةُ الدِّينِ الحَسَدُ وَالعُجْبُ وَالفَخْرُ[٢] .

« آفت دين ، حسد ، خودبينى و فخر فروشى است » .

امام صادق (عليه السلام) فرمود : پيامبر خدا هر روز از شش چيز به خدا پناه مى برد : شك ، شرك ، نخوت ، خشم ، تجاوز و ستمگرى و حسد[٣] .

امام صادق (عليه السلام) فرمود : در حالى كه موسى با پروردگارش مناجات مى كرد و سخن مى گفت ، ناگهان مردى را در سايه ى عرش خدا ديد ، گفت : پروردگارا ! اين مردى كه عرش بر سرش سايه انداخته كيست ؟ فرمود : اين از كسانى است كه بر مردمى كه خدا از احسانش به آنها عطا كرده حسد نورزيد[٤] .

محبت به دشمنان خدا

دوست داشتن دشمنان خدا ، ناشى از بيمارى قلب است . انسان بايد خوبيها و خوبان را دوست داشته باشد و به بديها و بدكاران دشمنى ورزد ; اگر حالت

[١] كافى : ٢ / ٣٠٦ ، باب الحسد ، حديث ٢ .

[٢] كافى : ٢ / ٣٠٧ ، باب الحسد ، حديث ٥ .

[٣] بحار الانوار : ٧٠ / ٢٥٢ ، باب ١٣١ ، حديث ١٤ .

[٤] بحار الانوار : ٧٠ / ٢٥٥ ، باب ١٣١ ، حديث ٢٥ .