شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٤٤ - دورنمايى از اشارات و لطايف بسم اللّه

مستقيم مشغول سازد ، تا به فضاى نورانى « ميم » مشاهده برسد .

تا به دامان تو ما دست تولاّ زده ايم ^^^ به تولاّى تو بر هر دو جهان پا زده ايم

تا نهاديم به كوى تو صنم روى نياز ^^^ پشت پا بر حرم و دير و كليسا زده ايم

درخور مستى ما رطل و خم و ساغر نيست ^^^ ما از آن باده كشانيم كه دريا زده ايم

همه شب از طرب گريه ى مينا من و جام ^^^ خنده بر گردش اين گنبد مينا زده ايم

تا نهاديم سر اندر قدم پير مغان ^^^ پاى بر فرق جم و افسر دارا زده ايم

جاى ديوانه چه در شهر ندادند « هما » ^^^ من و دل چند گهى خيمه به صحرا زده ايم

كلمه ى مبارك « اللّه » اسم جامع و نام كاملى است براى ذات مقدسى كه مستجمع همه ى صفات كمال ، جمال و جلال است .

گفته اند : سه معنا در « اللّه » مندرج است :

١ ـ دائم ازلى و قائم ابدى و ذات سرمدى است .

٢ ـ عقول و اوهام در معرفت او متحير و سرگردانند و ارواح و افهام در طلب او سرگشته و ناتوانند .

٣ ـ مرجع رجوع و بازگشت همه ى خلايق و موجودات است .

اصحاب لطايف و اشارات گفته اند : « اللّه » اسم اعظم است و اساس توحيد بر آن است و كافر به سبب گفتن اين كلمه ـ در صورتى كه نيت صادقانه ى دلش گفتار زبانش را بدرقه كند ـ از پستى كفر به اوج ايمان انتقال مى يابد .

كافر با گفتن اين كلمه از دنياى غفلت و ناپاكى و از عرصه ى تنهايى و وحشت به دايره ى هوشيارى و پاكى و انس و امنيت درآيد . اگر به جاى « لا إله إلاّ اللّه » ،
« لا إله إلاّ الرحمن » يا نام ديگر گويد ، از كفر بيرون نيايد و وارد دايره ى اسلام نشود . رستگارى و فلاح بندگان در گرو ذكر اين نام نورانى و كلمه ى طيّبه و اسم
عرشى است .