فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٨٠ - روزه نگرفتن در سفر از منظر كتاب و سنت آیة الله جعفر سبحانى
٣ ـ كلينى از عبيد بن زراره روايت كرده كه به امام صادق(ع) در مورد آيه: {فمن شهد منكم الشهر فَليصُمه } پرسيدم، امام(ع) فرمود:
ما أبينها: من شهد الشهر فليصمهُ و إن سافر فلايصمه؛ (٢٩)
مراد آن بسيار روشن است: كسى كه [در وطنش [ماه رمضان را دريافت، بايد آن را روزه بگيرد و اگر سفر كرد، آن را روزه نگيرد.
٤ ـ كلينى از ابن ابى عمير از برخى يارانش از امام صادق(ع) روايت كرده كه از او شنيدم كه مىفرمود:
قال رسول اللّه(ص): إنّ اللّه عزّ وجلّ تصدّق على مرضى أمّتي و مسافريها بالتقصير والإفطار، أيسرّ أحدكم إذا تصدق بصدقة أن ترد عليه؛ (٣٠)
رسول خدا(ص) فرمود: خداوند، عزّ وجلّ، بر بيماران و مسافران امت من، كوتاه خواندن نماز و افطار كردن روزه را صدقه داده است. آيا كسى از شما دوست دارد كه اگر صدقهاى داديد، به او بازگردد؟
٥ ـ كلينى از عيص بن قاسم از امام صادق(ع) روايت كرده است كه فرمود:
إذا خرج الرجل في شهر رمضان مسافراً أفطر و قال: انّ رسول اللّه(ص) خرج من المدينة إلى مكّة في شهر رمضان و معه الناس و فيهم المشاة، فلمّا انتهى إلى كراع الغميم دعا بقدح من ماء فيما بين الظهر و العصر فشرب وأفطر ثمّ افطر الناس معه، و ثمّ أُناس على صومهم فسمّاهم العصاة و إنّما يؤخذ بآخر أمر رسول اللّه(ص)؛ (٣١)
هرگاه كسى در ماه رمضان سفر كرد، روزه نگيرد و فرمود: رسول خدا(ص) در ماه رمضان از مدينه به قصد مكه خارج شد و مردمانى كه در ميان آنها گروهى
(٢٩) همان، ح١.
(٣٠) همان، ح٢.
(٣١) همان، ح٥؛ اين مضمون در روايات متعددى از اهل سنت وارد شده است. مسلم در طى حديثى روايت كرده است كه رسول خدا در سال فتح مكه در ماه رمضان از خانه خارج شد و روزه گرفت تا اينكه به كديد رسيد، سپس افطار كرد. صحابه رسول خدا(ص) از جديدترين فرمان او پيروى مىكردند( شرح صحيح مسلم، نووى، ج٧، ص٢٢٩.)