و اما صوم السفر و المرض، فانّ العامة قد اختلفت في ذلك، فقال قوم: يصوم و قال آخرون: لايصوم و قال قوم: إن شاء صام و إن شاء أفطر و أمّا نحن فنقول: يفطر فى الحالين جميعاً، فان صام فى حال السفر أو في حال المرض فعليه القضاء، فانّ اللّه‌ عزّ وجلّ يقول: {فمن كان منكم مريضاً أو على سفر فعدةٌ من أيّام أُخر فهذا تفسير الصيام } . (٢٧)

اما در مورد روزه سفر و بيمارى، عامه در اين زمينه اختلاف نظر دارند، گروهى معتقدند كه مسافر و بيمار بايد روزه بگيرند، گروهى ديگر مى‌گويند نبايد روزه بگيرند، گروهى ديگر معتقدند كه اگر خواستند روزه بگيرند و اگر خواستند افطار كنند. اما ما معتقديم، مكلف نبايد در هر دو حال روزه بگيرد و اگر در حال سفر يا بيمارى روزه بگيرد، بايد قضاى آن روزه‌ها را به جا آورد؛ زيرا خداوند فرموده است: «هر كسى از شما بيمار يا در سفر بود، بايستى به تعداد اين روزها، در روزهاى ديگرى روزه بگيرد.» اين، تفسير روزه است.

٢ ـ كلينى به سند خويش از زراره از امام باقر(ع) روايت كرده كه فرمود:

سمّى رسول اللّه‌(ص) قوماً صاموا حين أفطر و قصّر: عصاة و قال: هم العصاة الى يوم القيامة، و انّا لنعرف أبناء هم و أبناء أبنائهم إلى يومنا هذا؛ (٢٨)

رسول خدا گروهى را كه روزه گرفتند در حالى كه او افطار كرده و نماز را كوتاه خوانده بود، عصيانگر ناميد و فرمود: اينها تا روز قيامت عصيانگرند. من فرزندان و نوادگان آنها را تا به امروز مى‌شناسم.

(٢٧) الكافي، ج٤، ص٨٣، باب «وجوه الصوم».
(٢٨) الكافى، ج٤، ص١٢٧، باب «كراهية الصوم في السفرى، حديث ٦.