٢ ـ اگر خطاب در اين آيه به كسانى بود كه مخيرند، بايستى چنين مى‌فرمود: اگر مسافر روزه بگيرد از روزه نگرفتن بهتر است؛ يعنى حكم را با صيغه غايب بيان مى‌كرد نه با صيغه حاضر.

بلكه ـ همچنان كه پيش تر گفتيم ـ مى‌توان گفت از ظاهر آيه استفاده مى‌شود كه اين آيه تأكيدى است بر امتثال فريضه و اينكه روزه بهتر است و در نفس انسان تأثير مثبت دارد؛ زيرا جلوگيرى نفس از بهره مندى بى حد ومرز در استفاده از لذتهاى جسمانى و مهار مركب سركش شهوتها، موجب تقوى و دل كندن از دنيا مى‌شود. به عبارت روشن‌تر، خداوند پس از بيان اين مطلب در آيه اوّل كه روزه روزهاى محدود و معينى واجب است، در آيه دوم چهار مطلب را بيان مى‌كند:

نخست: {فمن كان منكم مريضاً أو على سفر فعدة من أيّام أُخر } ؛

كسى كه بيمار يا مسافر است، تعدادى از روزهاى ديگر را روزه بگيرد.

دوم: {و على الذين يطيقونه فديةٌ طعامُ مسكينٍ } ؛

و براى كسانى كه روزه براى آنها طاقت فرساست، لازم است كفاره بدهند و مسكينى را اطعام كنند.

سوم: {فمن تطوّع خيراً فهو خيرٌ له } ؛

و كسى كه كار خيرى انجام دهد، براى او بهتر است.

(٢٦) تفسير المنار، ج٢، ص١٥٨. صاحب المنار اين سخن را از برخى مفسرين نقل مى‌كند، سپس آن را رد كرده و مى‌گويد:اين تفسير عموميت ندارد و مورد اتفاق همه مفسرين نيست.