٣. به دست مبارك او دين خدا حياتى دوباره خواهد يافت و بدعت‌ها و تحريف‌ها از آن زدوده خواهد شد. اسلام در پيكرى نو و به دور از هر گونه آلودگى تولدى ديگر مى‌يابد.

اينها بخشى از پيام روايات، و ادعيه و زيارات مأثور در باره او مى‌باشد:

... و جدّدْ به ما امتحى مِن دينك، و أصلحْ به ما بدّل مِن حكمك و غيّر مِن سنّتك، حتّى يعود دينك به و على يديه غضّاً جديداً صحيحاً لا عوج فيه و لا بدعة معه... اللّهم وأحى بوليّك القرآن، و ارنا نوره سرمداً لا ظلمة فيه... و اقم به الحدود المعطّلة و الاحكام المهملة حتّى لايبقى حقّ إلاّ ظهر و إلاّ عدل إلاّ زهر... (١) ؛ ... (خدايا) آنچه از دين تو محو و نابوده شده است به دست او برگردان و آنچه از احكام و آيين تو دگرگون گشته است، به واسطه او اصلاح كن تا بار ديگر دين تو در چهره‌اى تازه و صحيح، به دور از هر گونه كجى و انحراف به دست او باز گردد... خدايا، قرآن را به واسطه ولىّ خودت زنده نما، و نور پايدار آن را كه هيچ ظلمت وتاريكى در آن نيست به ما بنما... حدود بر زمين مانده و احكام رها شده را به سبب او برپا ساز تا تمامى عدالت و حقيقت آشكار و چيره شود... .

... أين المدّخر لتجديد الفرائض والسنن؟ أين المتخيّر لإعادة الملّة و الشريعة؟ أين المؤمّل لإحياء الْكتاب و حدوده؟ أين محيي معالم الدين و اهله؟ (٢) ؛ ... كجاست آن ذخيره الهى كه فريضه و سنّت از دست رفته را برپا مى‌دارد؟ كجاست آن برگزيده‌اى كه آيين و شريعت را باز مى‌گرداند؟ كجاست آن كه براى زنده نمودن قرآن و احكام آن تنها به او اميد بسته شده است؟ كجاست زنده كننده معارف دين و اهل آن؟

اين گونه ادعيه و زيارات به صراحت بر اين نكته تأكيد دارند كه دين الهى، و كتاب و سنّت پيش از ظهور مهدى (ع) و در عصر غيبت سرگذشتى ناخوشايند دارند. محو، تبديل، تغيير، تعطيل و اهمال، گوشه‌اى از اين سرگذشت مى‌باشد. از همه مهم‌تر «احيا» مى‌باشد كه حكايت از مرگ و از دست رفتن بخش‌هايى از دين دارد كه تنها به دست او زندگى دوباره خواهند يافت.

(١) (دعاى غيبت) صدوق، كمال الدين، ص٥١٤.
(٢) (دعاى ندبه) سيد بن طاووس، على بن موسى، اقبال الاعمال، مكتب الاعلام الاسلامى، قم، ١٤١٤، چاپ اوّل، ج١، ص٥٠٩.