هنگام تعريف فلسفه وجودى يا اهداف و تعيين قلمرو و تحرير برنامه‌ها اين شاخص در نظر گرفته مى‌شود كه از فرو رفتن به دوباره كارى پرهيز شود. به همين جهت اگر در عرصه پژوهش حوزوى، نهادهايى به تحقيق در موضوعى بپردازند، از ورود به آن مقوله‌ها خوددارى مى‌شود. از اين رو مراكز دست اندر كار پژوهش شناسايى شده، خط سير و اهداف و قلمرو آنها بررسى مى‌شود، اما اگر موضوعى حسّاس و مهم باشد يا در مرحله شكل‌گيرى، لازم باشد چند مركز از زواياى مختلف به موضوع بپردازند تا اطلاعات اوليه‌اش به دست آيد، بدان موضوعات، پرداخته مى‌شود؛ مثل شبيه سازى كه بحثى جديد و مهم است و شيعه بايد سريعاً نظر خود را ارائه دهد تا مشمول مرور زمان نشود.

نشستهاى مشترك با مراكز همعرض فقه پژوهى

به منظور تبادل اطلاعات و تجربيات

متأسفانه يكى از آسيبهاى دامنگير مراكز مطالعاتى حوزه، عدم ارتباط و هم انديشى است؛ گرچه ممكن است به صورت غير نهادينه شده ارتباطاتى صورت گيرد، اما اين گونه ارتباطات راه به جايى نمى‌برد تا بتوانند از حال همديگر اطلاع يابند و به هم خدمات دهى داشته باشند. اگر تبادل اطلاعاتى و تجربيات و داده‌ها صورت نگيرد، باعث هدر رفتن نيروها و وقت و هزينه‌هاى بسيار مى‌شود. شايد مديريت حوزه علميه بتواند بين مراكز، هماهنگى و ارتباط برقرار كند، اما چگونه بتوان وارد اين بحث شد و از چه ابزارى استفاده كرد، مطالعه دقيقى مى‌طلبد. گرچه دورى از دوباره كارى به معناى منحصر كردن مطالعه و پژوهش در يك موضوع و در يك مركز نيست، بلكه ايجاد تعاطى براى آگاهى از اطلاعات و تجربيات همديگر است؛ حتى مى‌توان چنين برنامه ريزى كرد كه هر مركز با يك نگرش و زاويه ديه به يك موضوع بپردازد.