خويش مى‌كنند تنها راه نجات، راه فرستادگان و حجج الهى است و طى اين راه در اين زمان تنها به پيروى از كاوشگران خبير اين طريق مقدس و جويندگان حقيقت از ثقلين كه ميراث آخرين پيامبر(ص) است ميسور مى‌باشد.

پس فقاهت فقيهان با همه كمبود هايش در دوران غيبت حكم آب گل آلودى را دارد كه نوشيدن آن تنها راه بقاى حيات معنوى در صحراى خشك و سوزان غيبت است. از اين روى نه سزاوار است كه جاهلانه گل آلود بودن اين آب را انكار كنيم ونه به بهانه گل آلود بودن، تشنگان حيات معنوى را از اين تنها مايه حيات محروم سازيم و ايشان را به سراب فريبنده ديگران فراخوانيم.

انتظار فرج نه تنها با مبارزه با ظلم و بيدادگرى در جهان و تشكيل حكومت دينى و اقامه قسط و عدل در حد توان هيچ منافاتى ندارد، بلكه اين را وظيفه اهل ايمان مى‌داند كه چون شرايط مهيّا شود در حد توان خويش شريعت را به پا دارند و ظلم و ستم را از جا بركنند. اما اين حقيقت را نيز گوشزد مى‌كند كه تشكيل حكومت موعود با تكيه بر دين حقيقى و امداد و اراده خاص الهى فاصله بسيارى با تلاش علمى و عملى ما دارد.

عدم دفاع واقع بينانه از فقه و فقاهت عرصه را براى هجوم مخالفان و فرصت طلبان و كج فهمان، و بلكه ساده انديشان و نا آگاهان به اين گرانبهاترين ميراث رسول خدا و اهل بيت او عليهم السلام فراخ مى‌نمايد. زمينه بد فهمى‌ها را برخى از مدافعان مهيّا مى‌سازند. اگر شأن فقه و فقيه در دوران غيبت به نيكى تبيين گردد، توقع خواص و عوام از اين دانش شرعى واقع بينانه‌تر شده و از توقعات بيهوده دست خواهند شست و تنها به انجام وظايف منتظران واقعى بسنده خواهند كرد.