١١. عبداللّه بن عباس بن عبدالمطلب، كسى كه به سبب دانش گسترده‌اش به دريا مشهور بود. همچنين او «حبر الامة» يعنى دانشمند امت ناميده شده است. عبداللّه بن عتبه در باره او گفته است:

«ابن عباس با داشتن خصلت‌هايى از همه مردم برتر بود: در علم، هيچ كس بر او پيشى نداشت، در فقه مرجع هر سؤالى بود و من كسى را نديدم كه در احاديث رسول خدا (ص) از او داناتر و در رأى ، از او فقيه‌تر و در تفسير قرآن كريم از او داناتر باشد. (٢) (حديث ١٣ـ ١٩)

١٢. اوس بن ابى اوس ثقفى: نويسندگان سنن چهار گانه از وى احاديث صحيحى از روايان شامى نقل كرده‌اند. (٣) (حديث١١)

١٣. شعبى: عامربن شراحيل بن عبد، امام و حافظ و فقيه متقى كه استاد ابو حنيفه بوده است. احمد بن حنبل و عجلى گفته‌اند: روايات مرسل شعبى، صحيح است؛ زيرا او حديث مرسلى را نقل نمى‌كرد مگر اينكه، صحيح باشد. ابن عيينه گفته است: «علما سه نفرند: ابن عباس، شعبى، و ثورى در زمان خود». (٤) (حديث ٢٢،٢٣،٢٤ و٢٨)

١٤. عكرمه: ابو عبداللّه، مدنى از موالى ابن عباس كه ابن حبان در الثقات از او نام برده و گفته است: وى در زمان خود از عالمان فقه و قرآن بود و جابربن زيد در حق وى مى‌گويد: عكرمه از دانشمندترين مردم زمان خود بود. صاحبان سنن اربعه، احاديث صحيحى از وى نقل كرده‌اند. (٥) (٢٥،٢٠)

١٥. رفاعة بن رافع بن مالك بن عجلان، ابو معاذ زرقى: در جنگ بدر حضور داشته و

(١) الثقات، ج٥، ص١٤١.
(٢) اسدالغابه، ج٣، ص١٩٢ ـ ١٩٥.
(٣) الاصابه، ج١، ص٩٢.
(٤) تذكرة الحفاظ، ج١، ص٧٩؛ تهذيب التهذيب، ج٥، ص٦٥؛ حيلة الاولياء اثر اصفهانى، ج٤، ص٣١٠؛ شذرات الذهب، ج١، ص١٢٦؛ طبقات الحفاظ، ص٤٣.
(٥) ٤.تهذيب التهذيب، ج٧، ص٢٩٣؛ تذكرة الحفاظ، ج١، ص٩٥، تهذيب الاسماء، ج١، ص٣٤٠.