فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٨ - وضو در پرتو كتاب و سنّت
٢٠. عبداللّه عتكى از عكرمه نقل كرده است : «پاها شستن ندارد، بلكه قرآن در مورد آنها مسح را نازل كرده است».
٢١. جابر از امام باقر (ع) روايت كرده است : «بر سر و پاهايت مسح كن».
٢٢. ابن علّية بن داود از عامر شعبى نقل كرده است :
بايستى بر پاها مسح كرد. آيا نمىبينى اعضايى را كه در وضو بايد شست در تيمّم بايستى مسح كرد و اعضايى را كه در وضو بايد مسح كرد، در تيمّم رها شده است؟
٢٣. از عامر شعبى نقل شده است :
دستور چنين است كه آنچه بايد در وضو شسته شود، در تيمّم، مسح شود؛ و آنچه در وضو بايد مسح شود يعنى سر و پاها، در تيمّم حذف شود.
٢٤. از عامر شعبى نقل است كه:
«امر شده است كه آنچه در وضو بايد شسته شود، در تيمّم با خاك مسح شود و آنچه بايد [در وضو] با آب مسح شود، در تيمّم رها شود».
٢٥. از يونس نقل شده كسى كه تا واسط همراه عكرمه بوده به او گفته است :
«من نديدم كه او [در وضو] پاهايش را بشويد، بلكه همواره بر آنها مسح مىكرد تا اين كه از آن شهر خارج شد.»
٢٦. از قتاده در تفسير آيه {فاغْسِلوا وجوهكم و أيديكم إلى المرافق و امسحوا برؤوسكم و أرجلكم إلى الكعبين} نقل شده است: «خداوند دو شستن و دو مسح را [در وضو] واجب گردانيده است».
٢٧. موسى بن انس به ابى حمزه گفت:
«حجّاج در اهواز براى ما كه با او بوديم خطبه خواند. در خطبه سخن از وضو به ميان آورد؛ پس گفت: