ويژگى دوم، در بيش‌گيرى احتياط است. شواهد بسيارى بر مدّعا آورده شده، اما به سبب خوف از مخالفت با اجماع، حكم به احتياط داده شده است، چنان كه در مسئله ى آب قليلى كه به نجاست برخورده شاهديم نيز رعايت ترتيب شست و شوى سمت راست و چپ بدن به هنگام غسل، كه گرچه اذعان دارد به خاطر شهرت و اجماع است اما جانب احتياز را نگه داشته، با گفته مشهور مخالفت نمى‌ورزد.

هم چنين وقتى كه اَمارده و نشانه‌اى براى تعيين قبله نباشد، نماز خواندن را به يك جهت، كافى و اقوى دانسته اما توصيه به احتياط مى‌كند، مبادا را روايت و شهرت مخالفت شود.

ويژگى سوم، اعتقاد به جبران ضعف سند و دلالت، با شهرت ميان فقهاست.

با اين حال، بايد گفت: اعتنا و عنايت ويژه و بسيار وى به فرمايش فقيهان، باعث شده مخالفتى نداشته يا رأى شاذ و كميابى نگفته باشد، مثلاً وى معتقد به نجاست ذاتى اهل كتاب نيست، نيز باور دارد دليلى عقلى يا شرعى بر بطلان نماز با لباس غصبى وجود ندارد.

ويژگى چهارم، سعى براى حل تضارب و اختلاف احاديث، مثلاً در تعيين آب كر است.

شايد بتوان گفت گرچه بسيارى از فتاواى وى راهگشا و بر مقلّدان سهل است اما اى كاش او اين همه به احتياط و عدم مخالفت با گفته ى فقيهان توجه نداشت! خواننده با بررسى بسيارى از فتاواى ايشان، شادمان از دست يابى بر راهكارى نو و فتوايى جديد مى‌شود، اما ديرى نپاييده كه پى مى‌برد محقق خراسانى قصد ندارد با فتاوى ديگران مخالفت ورزد، زيرا توصيه به احتياط و عدم مخالفت با فرمايش فقيهان مى‌كند. چندين نمونه از اين گونه فتاوا در مقدمهن مصحح گزارش شده است. چنان كه برخى از لغزشهاى وى گفته شده، از جمله خلط ميان روايات، خطاى در نقل، اشتبا در استناد روايت، تصرف در نقل و تلخيص روايت. اين گونه مواد توسط مصححّ محترم تذكره داده شده بايد علت را اعتماد محقق خراسانى به محفوظات، اعتماد به نقل ديگران و كمبود يا نبود فرصت مراجعه به منابع دانست.