ابوالعباس احمد بن محمد بن سعيد گويد: او (محمد بن سنان) از امام رضا(ع) روايت مى‌كرده است و مسائلى دارد كه به ايشان عرض نموده است، ولى بسيار مرد ضعيفى است و بر او اعتمادى نيست، (بويژه) به مسائلى كه فقط او نقل كرده است، نمى‌شود توجه كرد (٢) .

اما علاّمه مامقانى در باره او دو قول نقل مى‌كند: قول نخست، قول نجاشى، شيخ طوسى، شيخ مفيد در رساله عدديه و عده‌اى ديگر كه بر ضعف او تأكيد كرده‌اند و قول دوم، قول شيخ مفيد از ارشاد و قول عده‌اى ديگر كه بر وثاقت و صحيح الاعتقاد بودن او صحّه گذاشته‌اند. (٣)

به هر حال روايت فوق كه صريح‌ترين روايت در خصوص انحصار زكات در موارد نه گانه است،

از جهت سند، ضعفهاى متعدّدى دارد.

٣. موثقه زراره و بكير از امام باقر (ع) :

قال: ليس في شى‌ء انبتت الارض من الارز و الذّرة و الدخن و الحمص و العدس و سائر الحبوب و الفوا كه غير هذه الاربعة الاصناف و ان كثر ثمنه زكاة إلاّ أن يصير مالاً يباع بذهب أو فضة تكنزه ثم يحول عليه الحول و قد صار ذهباً أو فضةً فتؤدى عنه من كلّ مِأَتَي درهم خمسة دراهم و كل عشرين ديناراً نصف دينار (٤) .

امام باقر (ع) فرمود: در هيچ يك از چيزهايى كه از زمين مى‌رويد؛ مثل برنج، ذرّت، ارزن، نخود، عدس و ساير حبوبات و ميوه‌ها بجز اين اشياى چهار گانه، زكات نيست؛ اگر چه قيمت آن زياد باشد. جز آنكه به مالى تبديل شود كه به طلا و نقره فروخته شود و ذخيره شده و يك سال بر آن بگذرد. وقتى به طلا و نقره تبديل شد، بايد از هر دويست

(١) كتاب الزكاة، ج١، ص١٥٤.
(٢) رجال النجاشى، ص٢٣١.
(٣) تنقيح المقال، ج٣، ص١٢٤.
(٤) وسائل الشيعه، ج٦، ص٤١.