«رافضى‌ها بدون اين كه دليلى داشته باشند و از سرنادانى و گمراهى، مخالف شستن پاها در وضو هستند. درحالى كه آيه كريمه بر وجوب شستن پاها دلالت دارد اين در حالى است كه روايات متواترى، مطابقت فعل رسول خدا (ص) را با دلالت آيه ثابت مى‌كند. رافضى‌ها بدون اين كه دليلى صحيح، داشته باشند، مخالف اين همه دليل هستند.» (١)

گويا ابن كثير به هنگام طرح چنين ادعايى، در آيه كريمه و وضوح دلالت آن بر لزوم مسح، دقت نكرده، از احاديث بسيارى كه بر مسح دلالت دارند، آگاه نشده و در صورت آگاهى، در آنها تأمل نكرده است.

شيخ اسماعيل بروسى با پيروى از ابن كثير گفته است:

«رافضى‌ها معتقدند مسح پاها واجب است؛ و در مورد مسح، خبر ضعيف نادرى را روايت كرده‌اند.» (٢)

آلوسى ادعا كرده كه شيعه به خبر واحدى در اين زمينه تمسك كرده است. او مى‌گويد:

«شيعيان در ادعايشان مبنى بر لزوم مسح، جز روايتى كه از على ـ كرّم اللّه وجهه ـ نقل شده است، دليلى ندارند (كه او صورت و دستانش را شست (٣) و سر و پاهايش را مسح كرد و در حالى كه ايستاده بود از اضافه آب وضو نوشيد.» (٤)

اگر بروسى و آلوسى در ادعايشان معذور باشند كه براى وجوب مسح هيچ دليلى جز روايتى شاذّ وضعيف وجود نداشته باشد، به طور قطع كسى كه بر روايات

(١) تفسير القرآن العظيم، ج٢، ص٥١٨.
(٢) تفسير روح البيان، ج٢، ص٣٥١.
(٣) در متن كتاب روح المعانى چنين آمده:«انه مسح وجهه و...» اما «غسل وجهه...» درست است.
(٤) روح المعانى، ج٦، ص٨٧.