... آيا اين خاصيت (تحريف دين) از مختصات بشرهاى قبل از خاتم انبيا (ص) است يا بشرهاى دوره‌هاى بعد هم اين طبيعت را دارند؟... مسلّم طبيعت بشر عوض نشده است، بعد از پيامبرِ خاتم هم همين طور است... اگر اين طور نبود اين همه فِرَق از كجا پيدا شد؟ معلوم است كه بدعت در دين خاتم هم امكان‌پذير است. چنان كه ما كه شيعه هستيم و اعتقاد داريم به وجود مقدس حضرت حجت بن الحسن عليهما السلام مى‌گوييم ايشان كه مى‌آيند «يأتي بدين جديد» تفسيرش اين است كه آن قدر تغييرات و اضافات در اسلام پيدا شده است كه وقتى او مى‌آيد و حقيقت دين جدّش را مى‌گويد، به نظر مردم مى‌رسد كه اين دين غير از دينى است كه داشته‌اند. (١)

فرهنگ انتظار

٤. مفهوم «انتظار» در مجموعه عظيم روايات مهدويت جايگاهى ممتاز دارد. انتظار كه خصلت مؤمنان برگزيده عصر غيبت است، سو و تعلقى نيز به حضرت موعود (ع) دارد. از اين رو يكى از القاب و نامهاى ويژه آن حضرت «منتَظر» مى‌باشد. روايات در تمجيد و تعظيم اين خوى پسنديده، آن را در بلنداى قله بندگى و عبادت جاى داده‌اند. امام باقر (ع) از پدرانش، از پيامبر خدا (ص) نقل مى‌نمايد كه آن بزرگوار فرمود: «أفضل العبادة إنتظار الفرج» (٢) ؛ برترين عبادت‌ها انتظار فرج است.

اميرالمؤمنين على (ع) فرمود: ... فإنّ أحبّ الأعمال إلى اللّه عزّوجلّ انتظار الفرج» (٣) ؛ محبوب ترين اعمال نزد خداوندِ بلند مرتبه انتظار فرج است.

ابوخالد كابلى از امام زين العابدين (ع) نقل مى‌نمايد كه فرمود:

... يا أبا خالد، إنّ أهل زمان غيبته، القائلين بأمامته، المنتظرين لظهوره أفضل أهل كلِّ زمان ... (٤) ؛ اى ابو خالد، مردمان زمان غيبت او كه برامامت او پايدار، و در انتظار ظهور او به سر مى‌برند، از تمامى آدميان در هر عصر و زمانى برتر مى‌باشند.

(١) مطهرى، مرتضى، اسلام و مقتضيات زمان، صدرا، قم، ج١، ص٣٦٦.
(٢) صدوق، كمال الدين، ص٢٨٧. مجلسى، بحار الانوار، ج٥٢، ص١٢٥.
(٣) صدوق، على بن بابويه، الخصال، نشر اسلامى، قم، ص٦٢١. مجلسى، بحارالانوار، ج٥٢، ص١٢٣.
(٤) صدوق، كمال الدين، ص٣٢٠. مجلسى، بحارالانوار، ج٥٢، ص١٢٢.