أميرالمؤمنين القوم الذين أقمت عليهم الحدود قد برئت جراحاتهم فقال: اذهب فاكس كل رجل منهم ثوبين و أتني بهم ،قال: فكساهم ثوبين و أتى بهم في أحسن هيئة متردّين مشتملين، كأنهم قوم مُحرمون، فمثّلوا بين يديه قياماً، فأقبل على الارض ينكتها بإصبعه مليّاً، ثم رفع رأسه إليهم فقال: اكشفوا أيديكم ثم قال: ارفعوا رؤوسكم الى السماء فقولوا: اللّه‌م ان علياً قطعنا ففعلوا ،فقال: اللّه‌م على كتابك و سنة نبيك، ثم قال لهم: يا هؤلآء ان تبتم، استلمتم أيديكم و ان لا تتوبوا ألحقتم بها، ثم قال: يا قنبر خلّ سبيلهم واعط كل واحد منهم مايكفيه الى بلده؛ (٣٠)

امام صادق(ع) فرمود: گروهى دزد را نزد اميرالمؤمنين(ع) آوردند كه بينه عليه آنان اقامه شده و خود نيز به سرقت اعتراف كرده بودند. دست آنان را قطع كرد سپس به قنبر فرمود: ايشان را با خود ببر و زخمشان را مداوا و خوب از ايشان نگهدارى كن و هر گاه خوب شدند مرا آگاه كن. چون خوب شدند قنبر نزد امام آمد و گفت: اى اميرالمؤمنين، گروهى كه بر آنان حد جارى كرده بودى، زخمهايشان خوب شد. امام فرمود: برو به هر كدام از آنان دو پيراهن بپوشان و نزد من بياور. قنبر به هر كدام دو پيراهن پوشيد و آنان را در هيأتى بسيار نيكو و آراسته كه گويى احرام پوشيده بودند، نزد امام آورد. آنان در برابر امام ايستادند و امام نگاهش را به زمين انداخت و با انگشتش به آرامى خاك را جابه جا مى‌كرد، سپس سر خود را به جانب آنان بلند كرد و فرمود: دست‌هاى خود را بيرون آوريد، سپس فرمود: سر خود را به آسمان بلند كنيد و بگوييد: خدايا، على دست ما را قطع كرد، آنان نيز چنين كردند. امام فرمود: خدايا اين كار به حكم كتاب تو و سنت پيامبرت بود. سپس به آنان

(٣٠) وسائل الشيعه، ج١٨، باب ٣٠ از ابواب حدالسرقة، ح ٣.