روايت صراحت دارد كه حدّ لواط كننده حدّ زنا كار است به ويژه با توجه به صراحت آن در تفصيل ميان احصان و غير آن و اين كه حدّ لواط كننده محصن مانند زناكار محصن، سنگسار است و حدّ غير آن تازيانه است؛ بر اين اساس براى مفعول حدى ذكر نشده است.

روايت سوم: عبداللّه‌ بن جعفر در قرب الاسناد از حسن بن ظريف از حسين بن علوان از جعفر بن محمّد از پدرش از امام على(ع) روايت كرده‌اند كه حضرت كراراً در باره لواط كننده مى‌فرمود:

إن كان محصناً رجم و إن لم يكن محصناً جُلد الحدّ. (١٢)

چگونگى دلالت اين حديث مانند حديث پيشين است، به اين بيان كه روايت درمقام‌بيان حكم فاعل است و تفصيل ميان محصن و غير محصن پس از كلمه «لوطى» و اين كه حدّ آن حدّ زنا كننده است، صريح در اين است كه روايت در مقام بيان حكم فاعل است.

روايت چهارم: ابوالبخترى از جعفر بن محمد(ع) از پدرش(ع) روايت كرده است كه على بن ابى طالب(ع) كراراً مى‌فرمود:

حدّ اللوطي مثل حدّ الزاني؛ إن كان محصناً رُجم، و إن كان عزباً جلد مائة و يجلد الحدّ من يرمى به بريئاً؛ (١٣)

حدّ لواط كننده بسان حدّ زنا كار است؛ اگر محصن باشد سنگسار مى‌شود و اگر عزب باشد صد تازيانه مى‌خورد. هر كس به شخصى نسبت لواط بدهد و نتواند ثابت كند، حدّ قذف بر وى جارى مى‌شود.

(١١) وسايل،ج ٢٨، باب ١ از ابواب حدّ لواط، ح٣.
(١٢) وسايل،ج ٢٨، باب ١ از ابواب حدّ لواط، ح٦.
(١٣) وسايل،ج ٢٨، باب ١ از ابواب حدّ لواط، ح٧.