مسأله وجوب نماز جمعه يا عدم وجوب آن، از عصر غيبت حضرت ولىّ امر ـ ارواحنا لمقدمه الفداء ـ در جوامع فقهى شيعه مطرح شد، مخصوصاً زمانى كه ستمگران بر امت اسلامى مسلط گرديده و احكام خداوند را به فراموشى سپردند و در اثر آن، عده‌اى قائل به حرمت آن شدند بنابر اين كه يكى از شرايط وجوب آن، حضور امام معصوم يا نايب خاص آن حضرت است و اين كه نماز جمعه يكى از مناصب خاص ولىّ امر است چنان كه در دعاى روز جمعه صحيفه سجاديه آمده است:

اللهم إن هذا المقام لخلفائك و مواضع أُمنائك في الدرجة الرفيعة التي اختصصتهم بها، قد ابتزّوها و أنت المقدّر لذلك... حتى عاد صفوتك و خلفاؤك مغلوبين مقهورين مبتزّين، يرون حكمك مبدّلا و كتابك منبوذاً... (١) .

در مقابل آنها، عده‌اى حضور نايب عام حضرت ولىّ عصر(ع) را، كه فقهاى عادلند، در اقامه نماز جمعه كافى دانسته و قائل به وجوب تخييرى آن شده‌اند.

(١) صحيفه سجاديه، دعاى ٤٨ (ومن دعائه(ع) فى يوم الجمعة و الاضحى ).