فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٦٨

رفتن آن را بستند و در روز يكشنبه شكار كردند و مرتكب نهى الهى شدند، حق ـ عزّ شأنه ـ تحذير مى فرمايد اين امّت را از آن كه ايشان مبادا بكنند مثل آنچه يهود كردند.

پس اول مذمّت يهود فرمود بر عمل بدى كه كردند، تا آن كه اين امّت نيز متنبّه شوند از آن كه مثل كارهايشان نكنند و بدانند كه چنانچه بنى‌اسرائيل تجاوز از «سبت» كردند و كردند آنچه نبايست كرد، ايشان نيز اگر تجاوز از جمعه مأمور بكنند و بكنند آنچه ممنوع بودند چون فروختن متاع و تجارت مذموم، محروم از ثواب و مستحقّ عقاب خواهند بود؛ چنان كه در احاديث بسيار واقع شده كه:«هر چه در بنى اسرائيل واقع شده است، در اين امّت نيز واقع مى‌شود، مساوى و برابر يكديگر، چنان كه مساوى است يك تاى نعل با نعل ديگر، و يك پر تير با پر ديگر» (٤٤) ، پس چنان كه بنى اسرائيل بعد از رفتن حضرت موسى به مناجات، گوساله‌پرست شدند و حضرت هارون هرچند منع كرد فايده نكرد و ممتنع نشدند، همچنين امت پيغمبر ما، بعد از رفتن رسول(ص) به اعلى علّيين، ابوبكرپرست شدند، و او را به خلافت نصب كردند و چنان كه بنى اسرائيل مخالفت امر الهى نمودند در تجاوز و عدوان از شنبه، همچنين جماعتى از اين امت تجاوز مى‌كنند از روز جمعه و به عبادت و ذكر خدا سعى نمى‌كنند. {وَ لَقَد جاءَتْهُمْ رُسُلنا بِالبَيِّناتِ ثُمَّ إِنَّ كَثيِراً مِنْهُمْ بَعدَ ذلِك فِي الا َرضِ لَمُسْرِفوُنَ} (٤٥) .

اگر گويند كه: بنى اسرائيل دانسته عدول و تجاوز از سبت كرده‌اند، و ايشان مى‌گويند كه: مبادا فعل جمعه مشروع نباشد در زمان غيبت امام.

جواب آن كه: معلوم نيست كه تمام بنى اسرائيل دانسته مرتكب نهى مزبور شده باشند، بلكه ايشان نيز به تشكيك اهل شكوك، فريب شيطان خوردند، و توهّم كردند كه