فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٦٧

صلاحيّت استدلال عارى گردانند و بر مردمان مشتبه گردانند، كدام ظلم از اين بدتر مى‌تواند بود؟ چنانچه مى‌فرمايد: {وَ مَن اَظْلَمُّ مِمَّن مَنَعَ مَساِجدَ اللّه‌ انْ يُذكَرَ فِيها اسْمُهُ وَ سَعَى فِى خَرابِها} (٣٨) {وَ مَن اَظْلَمَ مِمَّن افْتَرى عَلَى اللّه‌ كَذِباً او كَذَّبَ بِ‌آياتِهِ} (٣٩) و امثال اين آيات. (٤٠)

مقدمه ثالثه: اين آيه دليل است بر آن كه كسى كه تأويل نصوص و تحريف آنها از دلالت بر مقصود نمايد ـ بدون ضرورت دليل عقلى يا نقلى ـ مردمان را گمراه كرده، خود نيز از حق دور مى‌شود، و لطف الهى كه او را به راه راست مى‌دارد، نسبت به او كم مى‌شود، لهذا فرموده: {وَ اللّه‌ لا يَهدِى الْقَومَ الظّالِميِنَ} .

پس هرگاه اين مقدمات ثابت و مبيّن شد، پس مخفى نماند كه اين آيه كريمه از ادَلّ آيات است بر تحريض به نماز جمعه به بهترين وجهى از وجوه تحريض و چون بر مخاطبين معلوم بود كه جمعى كثير از يهود، با وجود آن كه علم به احكام تورات داشتند، و واجبات و محرّمات و احكام او را از تورات دانسته بودند، عمل به بعضى احكام نمى‌كردند، و مرتكب تحليل ما حرّم اللّه‌ و تحريم ما احلّ اللّه‌ مى شدند، و بدون حجّتى تأويل آيات و تحريف كلم از مواضع خود مى‌نمودند (٤١) . حتى آن كه عمل به «سبت» (٤٢) را نيز تحريف كردند، كه حق ـ عزّ شأنه ـ واجب گردانيده بود بر ايشان كه در روز شنبه مشغول عبادت شوند، و به هيچ شغلى نپردازند به تخصيص شكارى ماهى (٤٣) و ايشان حيله كردند و در روز شنبه ترك عبادت كردند، و حوض‌ها و نهرها كه پر از ماهى بود در روز شنبه، راه بيرون