فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٤٨ - كنترل جمعيت* حسين نورى همدانى
قلتُ لابي الحسن(ع)(امام كاظم) المرأة تخاف الحبل فتشرب الدواء فتلقى ما في بطنها. قال: لا. فقلتُ: انما هو نطفة. فقال:
زنى از حامله شدن مىترسد و دوايى مىخورد تا آنچه را در رحم دارد ساقط كند، فرمود: نه. گفتم: نطفه است. فرمود: اوّل چيزى كه خلق مىشود نطفه است.
اين خبر دلالت دارد بر اين كه همين قدر كه منى در جاى خود قرار گرفت حتى نطفه باشد جايز نيست كه آن را ساقط كنند. اگر ساقط كردند داراى مراتبى است كه ديه دارد. اگر نطفه باشد ديهاش بيست ديناراست. علقه باشد چهل دينار است. مضغه باشد شصت دينار است. استخوان بندى شده باشد هشتاد دينار و اگر تكميل شده ولى روح داخل نشده باشد، ديهاش صد دينار است. اگر روح داخل شده ديهاش، ديه يك انسان كامل است.
محمد بن يعقوب عن عدة من اصحابنا عن احمد بن محمد عن ابن محبوب عن رفاعه. قلت لابي عبداللّه(ع) اشترى الجارية فربما احتبس طمثها مِنْ فساد دم أو ريح في رحمٍ فتسقى دواءً لذلك فتطمث من يومها أفيجوز لي ذلك و أنا لا أدرى من حبل هو أو غيره، فقال:
جاريهاى مىخرم ولى عادتش به سبب بيمارى به تأخير افتاده. به او دوا داده شده كه بخورد. دوا كه مىخورد عادت مىشود. آيا جايز است دوا
(٣١) وسائل الشيعه، ج ١٩، ص ١٥.
(٣٢) وسائل الشيعه، ج ٢، باب ٣٣ از ابواب الحيض، ص ٥٨٢.