يكى از حقوقى كه زوجين نسبت به هم دارند اين است كه مى‌خواهند اولاد داشته باشند مخصوصاً در عقد دائم، و بر خلاف عرف و ارتكاز متشرّعه است كه بگوييم اگر زن ده سال، بيست سال مانع انعقاد نطفه شد، زوج حق اعتراض نداشته باشد. عكس آن هم همين طور است يعنى اگر زوج زن خود را الزام كند كه قرص بخورد تا حامله نشود، زن مى‌تواند به زوج اعتراض كند و بگويد مى‌خواهم اولاد داشته باشم. حتى ممكن است مرد از زن ديگر اولاد داشته باشد و از اين جهت مقيد نيست كه از اين زن صاحب فرزند شود، ولى اين زن مى‌خواهد اولاد داشته باشد، لذا حق اعتراض دارد. بنابراين شرط، منحصر در ضرر داشتن يا ضرر نداشتن نيست بلكه رضايت زوج هم شرط است و عرف و شرع هم به اين شهادت مى‌دهند. در كتاب «كلمات سديدة في مسائل جديدة» بين زوج و زوجه تفصيل مى‌دهد. (٢٦) زوجه حق ندارد اما زوج حق دارد كه زن را وادار كند براى حامله شدن رفع منع كند، اما اگر مرد مانع باردارى شد زوجه حق اعتراض ندارد. به نظر بنده اين طور نيست هر دو مخصوصاً در عقد دائم اين حق را دارند.

نتيجه اين كه استعمال قرص در صورتى كه مضرّ نباشد و شوهر راضى باشد براى زن اشكال ندارد.

حال اگر حامله بودن براى زوجه ضرر دارد و مى‌خواهد قرص بخورد و از طرفى زوج خواهان فرزند است، آيا حق زوج مقدم است يا حق زوجه؟ در اين جا بايد مراتب ضرر را در نظر گرفت. گاهى حامله شدن به طورى براى زن مضر است كه اگر حامله شود مى‌ميرد

(٢٥) منهاج الصالحين، ج ٢، ص ٣٢٠.
(٢٦) كلمات سديده في مسائل جديده، محمد مؤمن قمى، چاپ انتشارات جامعه مدرسين، ص ٨٥.