٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٤٥ - موضوع احترام در فقه محمدحسن شفيعى

بدهد اگرچه محترم نباشد بسان كافر حربى.» (٢٠)

تفصيل اين مطالب در مقاله‌هاى بعد خواهد آمد.

احترام عِرض: بعد از نفس آدمى، عِرض (شرف، حيثيت، آبرو و ناموس) او داراى احترام و اهميت بسزايى است و اهميت مال در رتبه بعد قرار دارد. (٢١)

به برخى احكام فقهى در اين زمينه توجه كنيد:

ـ كسى كه ترس از عرض خود يا عرض انسان مؤمنى دارد، در صورت ظن غالب بر سلامت خود، دفاع بر او واجب است. (٢٢)

ـ خواستگارى زن در حال عده رجعى جايز نيست؛ چون موجب هتك عرض محترم مى‌شود. (٢٣)

ـ در صورت نداشتن نفقه خود يا نزديكان، درخواست از مردم در صورتى كه موجب هتك عرض شود، جايز نيست، مگر سؤال، تنها راه حفظ نفس باشد. (٢٤)

احترام مال: (٢٥) مال مؤمن داراى احترام ذاتى و بالاصاله است؛ ولى اموال انسان‌هاى ديگر در سايه قرارداد ذمه يا معاهده يا امان و يا صلح، احترام عرضى پيدا مى‌كند؛ اگرچه از نظر ضامن بودن تلف كننده تفاوتى بين محترم ذاتى و عارضى نيست. (٢٦)

مال آدمى محترم است و لذا مصرف كردن آن در غير اغراض دنيوى و اخروى جايز نيست. (٢٧)

مال انسان به قدرى اهميت دارد كه براى حفظ آن قطع كردن نماز جايز است. (٢٨)


(٢٠) جواهر، ج ٥، ص ١١٤ ـ ١١٨.
(٢١) جواهر، ج ٣١، ص ٣٧٤.
(٢٢) جواهر، ج ٢١، ص ١٦.
(٢٣) جواهر، ج ٣٠، ص ١١٩.
(٢٤) جواهر، ج ٣١، ص ٣٧٤.
(٢٥) صاحب جواهر فرموده است: قطع نماز براى سه چيز جايز است: ١ـدفع ضرر از نفس، ٢ـ دفع ضرر از غير، ٣ـ دفع ضرر از مال ؛ (ظاهراً مراد نفس و مال محترم است). (جواهر، ج ١١، ص ١٢٣)
(٢٦) جواهر، ج٢٤، ص٢٦٥ ؛ حدائق، ج ١٩، ص٤٥٩.
(٢٧) جواهر، ج ٤، ص ١٩٠ و ج ٤، ص ٢١٠.
(٢٨) جواهر، ج ١١، ص ١٢٣ ؛ حدائق، ج ٩، ص ١٠٣.