از ويژگى‌هاى ديگر مؤمن اين است كه مرده او مانند زنده‌اش محترم است؛ لذا ميّت مؤمن احكام ويژه‌اى دارد، بسان وجوب غسل و كفن و دفن، حرمت نبش قبر و نقل ميّت مگر در موارد استثنا شده؛ چنان كه مرحوم صاحب جواهر گفته است: «ظهر من بعض الاخبار أنّ التغسيل احترام للميّت و تكرمة له و لا يصحّ له إلا المؤمن.» (١٣)

در اين زمينه به چند حكم فقهى توجه كنيد:

١ـ اگر نفس محترمى كه حفظ او واجب است، اضطرار به طعام داشته باشد، اطعام او واجب است مگر خودش هم اضطرار داشته باشد. (١٤)

٢ـ بيع مملوك مسلمان به كافر جايز نيست. (١٥)

٣ـ قطع عضو محترم موجب قصاص يا ديه مى‌شود. (١٦)

٤ـ اگر ذمى، مرتدّ را بكشد، قصاص مى‌شود؛ چون مرتدّ نسبت به ذمّى محقون الدم است. (١٧)

٥ـ سيراب كردن و غذا دادن به اسير مستحب است اگرچه انسان قصد قتل آنها را داشته باشد. (١٨)

نكته: در بين نفوس مؤمنان كه حفظ آنها واجب است حفظ برخى نفوس مانند انبيا و اولياى الهى بر ساير نفوس مقدم است (١٩) ؛ چنان كه بر احترام برخى اشخاص مانند پدر و مادر، معلّم، همسايه و دوست در روايات و كتب فقهى تأكيد شده است. به عنوان نمونه به اين حكم فقهى توجه كنيد: «اگر مكلف مقدارى آب همراه خود دارد مى‌تواند تيمّم كند و آب را به رفيق خود كه تلف شدن او يا ضعف او مضرّ به حال او است،

(١٣) جواهر، ج ٤، ص ٨٢.
(١٤) جواهر، ج ٣٦، ص ٤٣٢.
(١٥) جواهر، ج ٢٢، ص ٣٣٨.
(١٦) جواهر، ج ٤٢، ص ٤١٣.
(١٧) جواهر، ص ١٦٥.
(١٨) جواهر، ج ٢١، ص ١٣١.
(١٩) صاحب جواهر در ج ٣٦، ص ٤٣٢ مى‌گويد: «نعم، لو كان هو مضطرّاً إليه أيضاً لم يجب‌بذله له إلا أن يكون نبيّاً أولى به من نفسه.»