فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٨٣

بعضى بر ديگر، پس شبهه كفار به آن كه حقيقت افراد يكى و او نسبت به افراد متّحد و مساوى است، پس تفضيل بعضى بر بعضى ممتنع است، مدفوع است به آن كه اين در صورتى است كه ما خداى تعالى را فاعل مُوجَب دانيم (٨٤) و اين غلط است؛ بلكه فاعل مختار است و به هر كه مى‌خواهد فضل خود را مى‌دهد،

و در خامسه: به آن كه عمل به فروع شريعت از لوازم ايمان است،

و در سادسه: به آن كه از لوازم ايمان ترك استكبار از قبول حق و عمل به آنست،

و در هفتم: به آن كه گناهان مانع ولايت حق مى‌شود. پس لازم است او را رفع گناهان،

و در هشتم: اقرار به معاد و حساب و ميزان اعمال و بهشت از براى مطيعين و جهنم از براى عاصين.

همچنين در سوره منافقين در ضمن هشت آيه اشاره مى‌فرمايد به علامات منافقين:

اوّل: آن كه در زبان اگر تصديق حق و اهل حق مى‌نمايد، ليكن در باطن كاذب‌اند.

دوم: آن كه قسم دروغ بسيار مى‌خورند، و مردمان را از راه خدا باز مى‌دارند، و از آن جمله است سعى به ذكر خداى تعالى به مساجد و عبادت، و شنيدن سخن حق و موعظه.

سوم: آن كه گاهى اقرار مى‌كنند به حق بعد از آن انكار مى‌كنند، و باطل را ترجيح مى‌دهند بر او.

چهارم: آن كه ظاهر ايشان با وجود آنچه مذكور شد، خوب و خوشاينده است، و سخن ايشان مقبول مى‌نمايد.

پنجم: آن كه طلب آمرزش از تقصيرات نمى‌كنند بلكه تقصير به خود راه نمى‌دهند، و ديگران را نيز مانع مى‌شوند از رفتن به خانه‌ى خدا و طلب آمرزش كردن.

ششم: آن كه استغفار ديگران فايده به حال ايشان نمى‌كند؛ چه ايشان اقرار به تقصير خود ندارند و از خانه خدا و ذكر خدا دورى مى‌كنند.

هفتم: آن كه منع مى‌كنند ديگران را از احسان به مؤمنين و غرض ايشان متفرّق شدن